We waren een weekendje weg naar de Niagara watervallen. Zondag op de terugweg komen we pakweg 50 kilometer voordat we thuis zijn in een flinke sneeuwstorm. Op de snelweg rijden auto’s hooguit vijftig, alles is wit. Dus hier is dan ineens die Canadese winter. Lees meer 
Bij thuiskomst prijkt overal sneeuw. De trap naar de veranda is opgegaan in een sneeuwberg. In een nacht is er ongeveer 40 centimeter sneeuw gevallen. Samen met de stormachtige wind maakt dat op sommige plekken op ons land onderhand wel een meter ligt. Het mooie pad dat ik heb gegraven is niet meer. En het opnieuw graven, tja, dat voelt een beetje zinloos met deze wind. Bovendien schijnt er de rest van de week nog meer sneeuw te komen. We zien wel. Gisterenavond en vanmorgen was het een kwestie van graven maar. Met de sneeuwschep moesten de veranda’s schoongemaakt worden zodat de honden weer in en uit konden. Maar buiten konden die honden ook nergens heen. Dat wil zeggen. Ze staan dan ineens tot hun rug in de sneeuw. En omdat ze dat niet zien zitten blijven ze op een heel klein gedeelte dat een beetje begaanbaar is. Dus dacht ik: ik vraag of Ken komt met zijn ski-doo, een snowmobile. Want: als die dikke rupsband van de ski-doo een paar rondjes maakt dan is er een mooi pad aangestampt, waar de honden (en wij) dan kunnen lopen. Want geloof me: zelf lopen terwijl het op plekken tot ver boven je knieën komt, dat is nu ook weer geen pretje.
Zo gezegd, zo gedaan. Ken kwam vandaag. Mijn plan was om hem een pad te laten maken over het hele stuk binnen de omheining. Voor en achter. Ik heb er de twee grote poorten helemaal voor leeggeschept. Geen misselijk klusje. Ben daarna ook meteen extra groot sneeuwruim gereedschap gaan kopen. Ken kwam, deed de poort open en maakte met de sneeuwscooter een flinke aanloop. Tien meter verderop zit hij vast. De sneeuw is gewoon te diep. Een meter of zo. Gewoon onbegaanbaar. We graven het ding uit, keren hem en scheuren weer terug naar de oprit. Wat nu. Ander plan. Alleen het voorste stuk misschien? Daar is het doordat de wind wat meer vrij spel heeft wat minder diep. Het lukt ons om het ding voor het huis langs te krijgen met wat duwen en weer een poort uitgraven. Dan scheurt Ken een paar rondjes, ik doe er een paar achteraan om het wat aan te stampen en we hebben een pad. Ik moet zeggen: niet eenvoudig, maar wel hartstikke leuk om zo door je eigen tuin te scheuren. Nadien een welverdiend pilsje. Klus geklaard. 
En het weekend? Dat was zeer geslaagd. We waren uitgenodigd op de verjaardagspartij van Neil, Kens broer. Zijn vrouw Jeannette had een moordmystery-avond opgezet dat zich afspeelt in het maffiarijke Amerika van de jaren twintig. Iedereen moest verkleed natuurlijk. Ik was een corrupte politieman en Simone een flirtende frequente cafébezoekster die het voorzien had op machtige mannen. Tsss… Maar goed, heel veel lol gehad. Omdat het allemaal wat anders liep dan verwacht (pas rond half elf avondeten op), is het moordmystery nog niet opgelost. Dat komt later deze maand. Er is al wel iemand dood: Maffiabaas north side Nick.
’s-Avonds en overdag zijn we nog naar de Niagara-watervallen geweest. Ons hotel stond er tien minuten lopen vandaan. Dat is met gevoelstemperatuur van -27 best ver. Maar het loont zich. De watervallen liggen er prachtig bij temidden van gigantische ijspegels, ijsbomen, ijslantaarns en de met ijsbrokken gevulde rivier.
Deze week hebben we een relatief rustig weekje. We gaan weer wat klussen, we gaan weer wijn bottelen en we zullen ook ons eigen brouwsel eens opstarten. Dan kunnen we over vier weken weer bottelen 
… En dan komen volgende week komen ons pap en mam langs. Daar zie ik enorm naar uit! Misschien moeten we hen maar eens een stuk voor dit weblog laten schrijven. Een bezoekersverslag. Dan lezen jullie hoe het bij ons is vanuit een heel ander perspectief. Eens een keer niet van die kersverse immigranten. Is dat wat? Let us know!
Voor meer en grotere foto’s kijk op ons fotoalbum op flickr
Posted by Bart at 05:17 PM. Filed under:
(7) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
