Het was even een weekje stil op dit weblog. De reden: we hebben niks kunnen vinden in BC. Dus wat nu? We gooien het over een volledig ander boeg. What about Ontario? Lees meer
Oke, we hadden best even een berichtje kunnen achterlaten vanuit BC. Maar we moesten ons hoofd even ordenen. En je kunt maar beter praten/schrijven als je de dingen een beetje op een rijtje hebt. De conclusies van een weekje BC waren niet erg hoopgevend. Nu is het misschien kort door de bocht dit te concluderen als je er slechts een weekje op huizenjacht gaat. Toch is dat de voornaamste conclusie. De markt is er - op de plaatsen waar we zouden willen wonen - niet veel anders als in Alberta. Het is wel een beetje minder gek, maar het prijssniveau ligt nauwelijks lager. We konden er wel een paar leuke ‘properties’ kopen met 10 of 20 hectare grond. Maar dan zouden we een huis met een stijle berghelling kopen. Niet echt praktisch..
Al met al heeft de trip niet echt opgeleverd wat we ervan verwacht hadden.Dus keerden we terug met een gevoel van ‘wat nu?’.
Op de terugweg moest ik steeds denken aan de woorden van Tineke, mijn tante die zo’n 25 jaar in Ontario woont. ‘Als het in BC niets wordt, kom dan maar hierheen. Hier zijn de huizen niet zo duur als in het westen’, zei ze vlak voordat we naar BC reden. Terug in onze cabin keek ik op internet. Tineke had gelijk. Er is veel beschikbaar en de prijzen liggen binnen budget. Dat is een pijnlijke eerste conclusie als je ruim 3500 kilometer verderop zit.
We lieten het een beetje door ons hoofd rollen. Is het het overwegen waard om ons boeltje op te pakken en die kant op te rijden? En zouden we de bergen in het westen wel willen missen? En hoe gaan we dat in godsnaam doen als we uberhaupt besluiten om dat avontuur aan te gaan? Talloze vragen rollen heen en weer. We moeten iets. We moeten ergens heen. Liefst snel.
Maar waarom overwegen we dit zo serieus, vraag je je misschien af. We zijn tenslotte nog maar een kleine twee maanden hier. Voor ons staat inmiddels een ding als een paal boven water. Wij kunnen hier niet kopen wat we zouden willen hebben. Dat kunnen we simpelweg niet betalen. Dat beseffende kun je twee wegen bewandelen. 1. Je past je eisen aan. 2. Je past het gebied aan. Wij kiezen voor de tweede route. Waarom? Omdat dat eisenpakketje een heel groot onderdeel is van de reden waarom we naar Canada gingen. We willen een paar hectare grond, leuk huisje, wat gebouwen erbij voor kippen en honden en dat allemaal niet te ver van een dorp of stadje waar wat te beleven is. En wat te beleven, dat geldt in sociale context en in economische context. Er moet wat gebeuren en we moeten er een centje kunnen verdienen mochten wat meer plannetjes anders lopen dan gedacht.
Dit voorgaande speelde zich allemaal vorige week af . In het weekend hebben we een paar keer met mijn tante gebeld. Over wat er mogelijk is. En er is heel veel mogelijk. Ze heeft een huis weten te regelen in het dorp vlakbij haar. We kunnen er zo in. ‘Jullie worden met open armen ontvangen als je komt. Reken daar maar op’, zegt ze. Weer meer om over na te denken. Het klinkt zo heerlijk. Weer een eigen plek, stromend water. Maar toch, het is niet datgene waar we vooraf op gerekend hadden. Maar elke keer als we weer proberen een opening te zien hier, is er die niet voor ons gevoeel. Telkens weer komt het neer op het volgende: hier moeten we of weg of concessies doen aan dat wat we willen kopen.
Maandag hakken we de knoop door. We besluiten naar Ontario te gaan. 3500 kilometer en drie provincies verderop. Geen onbekend terrein voor ons. Ik was er al heel wat keren en Simone is er ook twee keer in de winter geweest. Nu we zien wat de huizenmarkt daar doet en wat het gebied ons te bieden heeft, willen we graag. En niet onbelangrijk: onze enige familie in Canada woont daar. En toch is het gek. We hebben het nooit als optie gezien om daar te wonen. Niet dat het er niet prettig toeven is. We wilden gewoon naar het westen. En hebben het daarom nooit overwogen. Misschien, heel misschien moest dit wel zo zijn.
Maar goed, knoop doorgehakt. Maar dan. Hoe gaan we dit doen. Vanaf dinsdag als een dolle allerlei offertes opgevraagd van verhuizers. Alle opties overwogen. We konden ook met U-Haul zelf een truck die kant op rijden. Dat is de goedkoopste - of minst dure - oplossing. Maar een belangrijk nadeel was dat we dan allebei dat eind moesten rijden. In twee aparte auto’s. Woensdag echter kwam een van de verhuizers met een korting aan waardoor de kosten nog erg dicht bij elkaar lagen. ‘s Middags zijn we op de deal ingegaan. Vrijdag aaanstaande wordt de boel ingeladen. En wij vertrekken twee dagen later met vier honden in onze Jimmy. Twee tentjes mee en een paar zakken hondenvoer. Het wordt ongetwijfeld een trip die ons nog lang zal heugen. Een heel avontuur al met al. En dat was toch ook een van de drijfveren om deze emigratie aan te gaan! Je kunt nu niet zeggen dat we niks meemaken 
Tot over een dikke week vanuit Ontario!
Posted by Bart at 04:20 PM. Filed under:
(12) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
