Twee weken geleden schreven we nog hoe snel het hier veranderd. Nou, dat gaat in een rotvaart door. Het is elke keer weer een ontdekkingsreis in eigen tuin. Want wij hebben natuurlijk geen idee wat hier allemaal groeit en bloeit. Laat staan rondsnuffelt. Meet porcupine. Lees meer.
Gisterenavond hoorde ik dat geluid weer. Crunch, krak, crunch, krak. Simone en ik liepen naar de voordeur waar het geluid vandaan kwam. Ik wist wat het was: de porcupine. Ik had hem al eens eerder weggejaagd omdat ie aan het opstapje naar onze voordeur zat te knagen. Die maffe oversized egels vreten hout. Dennehout vooral. Vandaar ook de naam: porcupine. Letterlijk vertaald: dennevarken. En natuurlijk is alles hier gemaakt van dennehout. Je weet wel: grenen. Dat noemen ze hier dus pine. We hebben er geen foto van kunnen maken. Te donker. Dus wat je hierboven ziet is een van internet geript plaatje om duidelijk te maken waar we het over hebben.
Vandaag hebben we trouwens voor de tweede dag achtereen dertig graden te verduren. En da’s verdomd warm ineens. De zomer dient zich aan. En met de zomer de muggen. Ik heb gisteren laat in de middag wat plantjes de grond in gedaan in de kruidentuin in wording, en ik werd me toch een potje lastiggevallen door die klotebeestjes. Ongelofelijk. Simone heeft als tegenmaatregel vandaag direct een soort partytent van gaas opgezet. Als we dan buiten willen uitwaaien laat in de avond, dan zal het daar moeten. En we moeten en kampvuurplek maken, want bij een knisperend houtvuurtje schijnt het ’s avonds ook relatief mugvrij te zijn. Projectjes genoeg hier. Het houdt niet op.
Tussen het werk door – Simone werkt aan een Australië-dossier voor emigratieblad Ajuus en ik werk aan het Marketingfacts Jaarboek – hebben we allerlei dingen gemaakt. Wat trapjes naar onze veranda’s, de werpkist voor Indy, we zijn in het puppyhuisje bezig en er wordt natuurlijk vanalles gezaaid.
We zijn ook druk met het vangen van een paar beesten die het op onze kippen en hun eitjes hebben voorzien. Een wezel heeft al twee kippen te pakken gehad. Al een paar nachten staat het eekhoornvalletje klaar om hem te vangen. Maar elke keer was het aas – een rauw ei dus – weg zonder het beestje gevangen te hebben. Gisterennacht hebben we er een grotere val bij gezet met een stukje rauw vlees erin. Vanochtend zat er een wasbeer in. Die heb ik dus maar even wat kilometers verderop losgelaten. Vanavond zet ik de vallen weer. We zullen morgen wel weer zien. Ik hoop vooral ook die wezel te vangen. We moeten van die beesten af voordat de vleeskippen hier komen.
Ondertussen heeft Ken onze Rototiller aan de praat. De rototiller is een soort ploegding waarmee we volgende week onze groententuin kunnen gaan bewerken. Het heeft twee roterende delen met metalen uitsteeksels die de grond door elkaar maalt. Omspitten op benzine, zeg maar. Ken gebruikt hem nu om zijn eigen moestuin los te woelen. We hebben al het onkruid (zevenblad vooral … brrr) gespoten en kunnen volgende week dan eindelijk gaan woelen.
Vanaf volgende week zal het hier in het teken staan van hondenpuppies. Indy moet midden tot eind volgende week haar buik legen en dan zullen we eens zien wat dat brengt. Bert en Hans komen ook nog even langs. Aan activiteit geen gebrek hier…
Posted by Bart at 10:22 PM. Filed under:
(6) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
