Begin augustus alweer. Het vliegt weer deze zomer. We hebben deze week ons zesde nest puppies gehad en beginnen ons al aardig ervaren fokkers te voelen. De moestuin werpt zijn vruchten en masse en de kippenboerderij piept, tokt en kakelt dat het een lieve lust is. Een blik op het dagelijks leven in Casa Nagel. Lees meer 
Na bijna twee jaar op deze plek begint er toch een soort van routine te ontstaan hier. Niet dat het in de verste verte lijkt op wat we in Nederland deden, maar er is sprake van een ritme. Zo moet Simone bijvoorbeeld op dinsdags en donderdags werken. H&R Block heeft haar gevraagd weer belastingen te komen doen voor het off-season werk, waarin alle knurften met (jaren) achterstand komen aanwaaien voor een oplossing. Ondertussen nemen Simone’s collega’s bij bosjes afscheid en ik zou niet gek opkijken als Simone volgende maand het kantoor alleen aan de gang houdt.
Hier thuis staat het leven al weken in het teken van de puppies, de moestuin, de kippen, snoeien/knippen/maaien/trimmen en al het werk dat met het voorgaande samenhangt. Het is alsof je in een dierentuin woont soms. Zo ging Simone er tot voor kort elke nacht nog uit om onze jongste telg te leren niet binnen te poepen/plassen. Dat is een hele klus omdat dit dametje gewoon los in de keuken ligt. We hebben haar dat recht gegund omdat ze ons al stampend, piesend en schijtend in de bench (van metaal, dus hels kabaal) elke nacht de rust ontnam. Het gaat nu onderhand de goede kant op, maar het is toch drie weken lang een gevecht geweest. Sinds een paar dagen slaapt ze met de grote honden in de schuur in een plastic bench. Dit gaat super dus wellicht beviel mevrouw het metaal niet zo.
Rond half acht gaat dan de wekker. Simone gaat dan het puppyhuis schoonmaken en de honden uit de schuur laten. Ook de kippen mogen weer buitenspelen. Ze krijgen wat scharrelgraan en de eitjes worden geraapt.
Eenmaal binnen voer ik de honden. Dat kan wat variëren in tijd, maar ik hoor ze niet klagen. Daarna is het tijd voor ons. We eten zelf wat en we doen wat werk achter de computer. Meestal is het dan nog net op tijd om mensen in Nederland te bereiken die nog op hun werk zijn. Dus interviews en telefoontjes doe ik meestal dan.
Daarna begint het buitenwerk weer. Dat kan van alles zijn. Grasmaaien, onkruid wieden, snoeien met een trimmer, bonen plukken, planten rooien, wat klusjes, timmerwerk wat dan ook. Als we aan de gang gaan dan ben je zo de helft van je dag kwijt. Er is altijd werk zat en de tijd vliegt. Twee dagen per week trekken we erop uit met de honden. Dan gaan we naar het water en laten we ze per twee of drie zwemmen. De beste conditietraining voor ze en ze genieten ervan met dit warme weer. We hebben dit jaar na lang zoeken een goed plekje gevonden. Aan het begin van de baai van Penetanguishene, vlakbij de bocht waar die uitkomt in het ruime sop van Georgian Bay. Het is een prachtplek waar het bootverkeer indrukwekkend is. Van kleine vissersbootjes, zeilboten tot luxe monsters klieven er door het kraakheldere water. Wij staan er tot ons middel in en gooien wat speeltjes weg voor de honden. Erg leuk om te doen. Tis eigenlijk gewoon ontspannen en een beetje spelen. Maar je zou het evengoed onder het werk van de fokkerij kunnen scharen. Spelen, maar minder vrijblijvend.
Terug thuis wachten vast klusjes of we gaan iets kokkerellen voor het avondeten. Uiteraard uit de eigen tuin.
’s-Avonds doen we weer wat achter de computer. Wat tekstopdrachten, wat werk voor emigratieverhaal.nl en klussen voor Mount Magic. Want een groot gedeelte van het succes van ons kennel zit hem in het internetwerk. De site wordt minutieus bijgehouden en bij elke gebeurtenis gaat er en nieuwsbrief uit. Nu, na het nest van Luna, gaat dat ding eruit naar ongeveer 200 e-mailadressen. Het is hedendaagse marketing. Dat wil echter niet zeggen dat we de puppen per e-mail verkopen hoor. Die verkopen we pas als we de mensen hier ontmoet hebben. Maar het helpt wel potentiële kopers vinden. En daaraan hebben we dus geen gebrek.
De tuin is overigens een prachtig leertraject. We zijn doorlopend aan het bedenken hoe we het volgend jaar beter kunnen doen. Dit jaar hebben we te kampen gehad met een peulen oerwoud waar je niet fatsoenlijk kon plukken. Dus heb ik toen ze bijna uitgebloeid waren alles gerooid en alle peulen van de gerooide planten gehaald. Met als resultaat dat we net zoveel peulen als erwten hadden. Ach, die eten we dan ook wel op.
Daarnaast staat er nog een muur van tomaten. Ze staan al drie keer zo ver uit elkaar als vorig jaar, maar het blijft een muur van een meter dik en soms anderhalve meter hoog. Dat moet volgend jaar echt anders. Wel hebben we dit jaar al rode tomaten (zie foto) dat is een hele vooruitgang na alle groene van vorig jaar!
Soms is er iets minder routineus. Bijvoorbeeld als er puppen geboren gaan worden. Dat is elke keer toch weer zeer speciaal en het schopt even alles in de war. Luna kreeg afgelopen maandag haar tweede nest. De eerste pup lag er om 01.30 uur in de ochtend. We keken een slapeloze nacht in de ogen terwijl we de nacht ervoor ook al verdomd weinig geslapen hadden omdat mevrouw lag te spoken. Toch geeft zo’n geboorte enorm veel energie. Zoveel, dat je – ik althans – vrij gemakkelijk wakker blijft. En pas nadat het klaar is, merkt hoe kapot je bent.
Het is lonend werk al met al. We zijn continu met dieren en planten bezig en dat geeft ons veel voldoening. Zoveel dat we vast voorzichtig aan het kijken zijn naar de volgende uitbreiding van de dierentuin. Ik heb mijn zinnen gezet op een stelletjes schotse Hooglanders. Dit runderras is enorm gehard en kunnen de winter gerust buitenstaan. Ze kunnen dan onze achter-achtertuin gaan begrazen en als het goed is, hoeven we ze nauwelijks bij te voeren. Wat balen stro voor de winter moet genoeg zijn. Als alles volgens plan gaat moeten we dan ieder jaar wel wat naar de slachter kunnen brengen. Het vlees schijnt voortreffelijk te zijn van de Hooglanders. Ik verheug me er nu al op.
