Een blik op de kalender. 24 december, dag voor kerst. Wat? 24 december??? Holy shit, we zijn echt al een half jaar in Canada! Ongelofelijk wat is dat snel gegaan. En wat hebben we een enorme roller coaster achter de rug, als je even omkijkt. Een bespiegeling na zes maanden Canadeesje spelen. Lees meer. 
Op 24 juni van dit jaar namen we met flink waterende ogen afscheid op Shiphol, we landden wat uurtjes later in Calgary en werden door Robert-Jan en Jorieke naar Ad en Inge in Bearberry geëscorteerd. Wie had op dat moment kunnen denken dat we een half jaar later een prachtige plek in Ontario zouden bewonen, pakweg 3500 kilometer verderop. Niemand denk ik. Zeker wij niet. Want wij hadden ons voorbereid. Tot in de puntjes. We waren al zo vaak in Canada geweest, dus wij wisten echt wel wat ons te wachten stond. Nou niet dus. Hallo Alberta, hallo olieboom. Misse boel. Prijsstijgingen op alle fronten. Ook onroerend goed was er door het plafond geschoten. En daar zaten wij dan. Al snel beseffende dat onze zak spaarcentjes geen soelaas zou bieden in het huidige Alberta.
Het is een hele gekke tijd geweest. Zeker in het begin. Je beseft gewoon niet dat je daar ineens woont. Het is het land van onze dromen. Canada staat voor ons voor het wijdse, de ruimte, de natuur en de vriendelijke bevolking. Dan sta je de eerste ochtend als nieuwbakken emigrant op. Je kijkt naar buiten en ziet bomen, bossen, natuur. Alles waar je al die jaren als toerist voor kwam. Ik probeerde tot me door te laten dringen dat ik daar dan woonde. Dat ging niet. Zeker zo snel niet natuurlijk. Maar toch, raar gevoel. Rustig ook wel. Ad en Inge hebben echter een aantal Cabins die ze verhuren. Dus voelde het ook wel weer vakantieachtig. Deels tenminste. Wij hebben als toeristen altijd veel rondgereisd. Veel zien, redelijk hoog tempo. Nu was dat tempo weg. Echt rustig verblijven in de bossen zijn. Heel anders.
En tegelijkertijd lag het tempo bizar hoog. Simone meteen haar rijbewijs gehaald, allerlei huizen kijken, dagelijks internet afspeuren naar potentieel koopwaar en steeds maar worstelen met die twijfel of we het überhaupt wel zouden redden iets te kopen wat een beetje paste bij wat we zochten. De twijfel – of misschien wel realiteitszin – groeide. We moesten wat doen, ergens heen, oplossingen zoeken. Het Canadese Westen, BC incluis, dat ons al die jaren zo getrokken heeft, paste nu ineens niet meer. Dat is een hele, hele koude douche.
En dan? Nadenken, veel praten. Waar kwamen we ook weer voor? Wat is dat precies? En waar gaan we het nu zoeken? Bizar als je terugkijkt. In die mentale warboel hebben wij ergens besloten weg te gaan. Verstandig? Ik weet het niet. De tijd zal het leren. Nu roep ik natuurlijk heel hard van wel. En met reden ook: we hebben een prachtige plek op de kop kunnen tikken. Echt helemaal in de roos. De omgeving klopt. We zijn omringd door het water van Georgian Bay, omringd door de bomen en bossen, genoeg grond, we voelen ons inmiddels echt thuis. En dat meen ik. Dit is echt onze plek geworden. In zo’n korte tijd. We hebben een dikke twee maanden vlakbij familie gewoond. Dat voelde heel goed. En nog zitten we redelijk dichtbij (slechts drie uur rijden). Het was dan ook grappig dat ik op mijn eerste verjaardag in Canada familie op bezoek had. Dat zal toch niet iedere emigrant gebeuren. Midden in de verbouwingsrommel, tussen de tegels zonder voegen, zaten we lekker te eten en de pimpelen. Helemaal prima. Het helpt gewoon om je thuis te voelen in je nieuwe onderkomen.
Het besef dat dit thuis in Canada ligt, is echter nog vers. Ik denk dat er nu een nieuwe fase voor ons zal aanbreken. Die van echt aarden. Niet alleen op onze stek, maar ook hier in de gemeenschap. Nu we onze plek hebben en hem redelijk op orde hebben ondertussen, komt het gewone leven eraan. Werken, wonen en vooral een sociaal leventje opbouwen met leuke hobbies en vrijetijdsbestedingen 
. Dat zal wel weer talloze interessante dingen opleveren. We zijn daar echt aan toe. Ik merk dat ik ondertussen echt behoefte begin te krijgen aan contact met de buitenwereld. Ik heb daar totnogtoe geen tijd in gestoken omdat ik eerst een eigen stek wilde. Simone deed al wel wat contacten op via de Berner-wereld hier en heeft zo Lisa ontmoet. Een dame waarmee ze het heel goed kan vinden, twee berners heeft en drie kwartier verderop woont.
Die honden helpen mij ook hoor. Ze lopen weg en dan kan ik ze gaan ophalen. Zo hebben we eerst al onze buren An en Gus ontmoet. Wij excuses maken dat die honden maar over hun property renden. Ze zei: ‘Don’t worry. You want a meat pie?’. Heerlijke reactie, heerlijk gastvrij en natuurlijk wilden wij die meat pie. Ondertussen heb ik via dat wegloopcontact ook de buren van drie huizen verderop ontmoet. Daar ga je dan met de auto de honden ophalen. Luna vindt het daar erg interessant. Het zijn Carrie, Ken en hun vier kinderen. Klikte meteen. En zo zat ik daar van de week lekker een pint te drinken aan de keukentafel. Luna regelt dat wel 
. De volgende dag zaten we te lunchen in de haven van Penetang en daar liep Carrie stomtoevallig ook binnen. Hebben daar toen anderhalf uur zitten ouwehoeren met zijn drieën. Ik moest daar ’s avonds echt aan denken hoe fijn ik dat vond. Dan merk je ineens hoe belangrijk zo’n contact is. We hebben nu inmiddels een keer bij hen gegeten, Simone gaat er het kerstdiner nuttigen als ik bij mijn familie drie uur ten zuiden zit. En volgende week als Jenni er is komen ze bij ons een vorkje meeprikken. Het leest raar als ik naar de vorige zinnen kijk. Ik zit hier verslag te doen van hoe wij hier nieuwe mensen leren kennen. Dat alleen al geeft aan hoe bijzonder we dat zelf vinden nu. Misschien is bijzonder niet eens het goede woord. We zijn er gewoon aan toe. We hebben het nodig. Het gewone leven lonkt. Anyway, ik hoop echt dat er wat vriendschappen hier gaan groeien. Er schijnt ook heel wat te gebeuren op (beach)volleybalgebied hier. Dus we moeten ons licht er maar eens opsteken. Of toch curling? Hoe dan ook: ik heb er zin in!
Los van migratiementale en dito emotionele vorderingen komt ook de rest beetje bij beetje op zijn pootjes. Vanaf woensdag aanstaande beschikken wij over een omheining - de palen staan er al in – en hoeven we echt alleen nog wat kleine afwerkklusjes te verrichten. We zijn er heel blij mee. Vandaag op kerstavond trekken we de fles wijn open die we al een half jaar meezeulen. We kregen die fles van Huub en Hanneke kort voor vertrek. We zijn hen daar heel dankbaar voor. Die fles is toch een beetje ons ruggesteuntje geworden. Simpelweg omdat we dat ding pas zouden opentrekken in onze eigen Canadese casa. Het flesje heeft wat van de wereld gezien inmiddels. Dus vanuit een groen en sneeuwvrij Penetang (voor het eerst in 12 jaar met kerst!!!) proosten wij op jullie, op lange afstandsvriendschappen en op onze eerste zes maanden Canadees inwonerschap! Proost, prettige kerstdagen en een heel, heel voorspoedig 2007!
Posted by Bart at 04:40 AM. Filed under:
(5) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
.
