Ineens is het 20 augustus. De zomer raast voorbij. Niet te geloven. Ik heb geen idee waar de tijd blijft. En dat verbaast me. Want eigenlijk kan de tegenstelling niet groter zijn. Wij hebben gekozen voor een leventje in een lager tempo. Maar de dagen hebben te weinig uren om alles te kunnen doen wat we van plan zijn. Lees meer.
Mijn vader belde vandaag. Vroeg of ik het druk had. Ik zei volmondig ‘ja’. Hoe kan het ook anders. Ik kan me de dag niet meer heugen dat we het niet druk hadden. Al zijn we met heel andere dingen bezig, we zijn drukker dan ooit. We zijn nu nog met het laatste stukje van het huis bezig. Vandaag gaat de steiger voor de laatste keer de lucht in. En dan moet volgende week alles af zijn. Gaaf moment, kijk er erg naar uit.
Donderdag vertrekken we voor vier a vijf dagen naar Long Sault, ergens bij Ottawa voor de jaarlijkse Berner special. We gaan twee honden (Indy en Femke) showen, maar het is toch vooral een social call. Het Canadese bernerwereldje snakt ernaar onze honden en Simone te ontmoeten. Ons kennel Mount Magic staat aardig op de kaart, maar slechts een enkeling heeft onze honden gezien of kent ons van persoonlijk contact. We zouden die hele trip eigenlijk goed moeten voorbereiden, met het trainen van honden en bij elkaar rapen van wat spullen. Het wordt tenslotte een campeertrip met zes honden. Nu staat daar de complete camping in het teken van de show, maar toch. We hebben gewoon geen tijd. Woensdagavond halen we de trailer op en die pleuren we dan in rotvaart vol om donderdag aan te rijden. We zien wel.
Op dit moment is ook Annelie hier, Simones nichtje uit Amsterdam. Ze helpt met schilderen, bramen plukken en allerhande andere klusjes. Erg fijn! Dinsdag komen Laurens en Ria haar ophalen en dan staat de bernershow dus op het program. Voor we gaan moeten we zoveel mogelijk aan het huis doen, wat oogsten uit de groententuin (anders staan bijvoorbeeld de bonen weg te kwijnen!!!) en ik moet nog een paar artikelen afmaken. Een race tegen de klok voor een evenement dat eigenlijk een vakantiekarakter moet hebben. Ben benieuwd. Biertje zal er toch wel ingaan 
Vandaag zei ik nog gekscherend tegen Simone : “Ik heb trek in de winter.” Ze moest hard lachen. Maar echt. De winter ziet er niet alleen uit als serene rust, dat is het ook. Zeker vergeleken met wat we nu allemaal uitspoken. Oké, er moet wat dan sneeuw geruimd worden. Maar veel meer werk is er buiten niet te doen. Ik moest vandaag ook denken aan een tripje dat wij maakten naar Saint Marie among the Hurons, die nagebouwde missionarisnederzetting bij Midland. We gingen daar afgelopen december heen. In een van de long houses, een indianenhut van de indiandenstam Ojibway, sprak een indiaan over de seizoenen. Over de winter die voor de deur stond. Hij noemde het een tijd van reflectie. Van verhalen delen. Van tot rust komen van het harde werk dat het seizoen weer met zich had meegebracht. En ik moet zeggen, dat ritme begint me wel te passen. Nog een paar maandjes zwoegen en dan weer op de bank een wijntje leuten bij een knisperend houtvuurtje. En terwijl ik houtvuurtje intik, denk ik: hout! Er staat nog een flinke klus voor de deur. We moeten deze herfst nog heel wat uurtjes het bos in om de houtvoorraad aan te leggen. Het is nu een buitenkans. We mogen zagen in een bos waar we in de lente ook bezig waren. Het zijn toppen (eiken vooral) van bomen die drie jaar geleden gekapt zijn. Klaar voor de kachel. En nog gratis ook. Voordat die houtblokjes hier in stapels liggen, moeten we flink wat zagen en sjouwen. Dat zal oktober en november worden vermoedelijk. Voorlopig zijn we dus nog niet uitgezwoegd. We zijn oprecht drukker dan ooit. Maar zou voor geen goud meer terug willen. Ik merk dat ik me erg goed voel bij de gedachte een stap terug te zijn naar de essentie. Op het gevaar af met wat zweverige praat af te sluiten, doe ik het toch maar. Ik zei het al: de tegenstelling kan niet groter. Kiezen voor een relaxt leventje hier op het Canadese platteland en dan structureel superdruk zijn. Maar wat we hier doen heeft alles te maken met dit leven hier. In feite zijn we ons aan het klaarmaken voor de winter. De vriezer vol met kippen en groenten, een flinke voorraad bramenjam (wilde nog wel van eigen land!) en houtvoorraad om ons warm te houden. Ik kan ook achter deze computer flink meer artikelen produceren dan ik nu doe en dan de verwarming wat hoger draaien en extra potje jam kopen. Maar wat we nu doen, voelt veel beter. Dit voelt alsof het zo hoort. En als neveneffect van dit leventje ben je toch een veel groter deel van je tijd bezig met de inhoud van je maag. Iets wat me als concept levenshouding bijzonder aanspreekt. Zo zie je maar, ik heb nog best wat geleerd van al die Garfield boekjes 
.
