Ik schreef onderstaand blogje een paar dagen geleden op mijn site bartnagel.net. Nu bij wijze van eerste bericht en opening van dit weblog ook hier. Lees ze!
Belofte maakt schuld. Ik heb verschillende mensen beloofd mijn eerste blogje te plaatsen, zodra onze paspoorten er waren. Nou ze zijn er hoor. En wat een opluchting is dat! Eindelijk het gevoel dat we van niemand meer afhankelijk zijn. Gewoon gaan! Lees meer
Het gebeurde maandagmiddag. Vrijdag had ik al een mailtje gehad van een andere emigrant die telkens net een paar dagen op ons voorliepen. Hij had ze al binnen. Met gematigd enthousiasme heb ik hem mijn felicitaties overgebracht. Maandag zou het wel goedkomen. Maandag liep ik keer op keer naar de brievenbus. Steeds lag er niks. En toen ... dingdong. De bel gaat. Er staat een postbode met een brief in zijn hand. Ik zie direct een mooi gestempelde maple leaf op de grote envelop. Ik doe de deur open en zeg direct dat de man me heel blij komt maken. Hij glimlacht. ‘Dat doe ik graag’, zwaait hij me toe. Ik zet nog een kriebeltje en scheur vol opwinding die envelop open. Daar liggen ze dan. Twee opengesperde paspoorten met een sticker erin. Het opschrift in rood: VISA. Category: IMMIGRANT. Wat kan zo’n stickertje toch mooi zijn! Dat stickertje is een zucht van verlichting. Niet zozeer dat we bang waren het niet te krijgen, maar meer het gevoel van niet meer afhankelijk zijn van stempelende ambtenaren en goodwill vanuit Berlijn, waar de Canadese ambassade huist. Heerlijk.
Ik tik dit blogje trouwens net na middernacht. Het is nu dus 24 mei. Exact een maand voor we vliegen. Het echter aftellen begint! Wow. We houden jullie hier wel op de hoogte. Al onze omstandig- en hoedanigheden worden vrijelijk gepubliceerd op http://www.simonebartincanada.com. Later meer!
Posted by Bart at 04:14 PM. Filed under: Personal •
(0) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
