Tis winter hier. Dat zal jullie niets verrassen. We berichten al een tijdje over het weer hier. Dat is ook niet zo gek, want het bepaalt ons dagritme. Waar jullie vooral die mooie en romantische plaatjes zien, heeft het voor ons veel meer gevolgen. Lees meer
Het begint in de ochtend. Je kijkt uit het raam en denkt: shit, weer sneeuw. Sneeuw betekent: de veranda schoonscheppen/vegen, de trap schoonmaken, het pad weer vrijmaken, de poorten vrijhouden (die kunnen anders niet open en dicht) en het deck van de achterdeur leegruimen (anders sjouwen de honden vrachten sneeuw naar binnen). Dat sneeuwruimen moet je blijven doen omdat je het anders steeds aanstampt en het daardoor spekglad gaat worden. Andere veegwerkzaamheden: als de houtvoorraad binnen moet worden aangevuld, vegen we de sneeuw van het hout op de veranda. En zo nu en dan moet ook de schotel voor internet of voor de tv schoongeveegd.
De driveway wordt voor ons gedaan. Gelukkig maar. Kost wel elke keer $40. Scotty doet dat met zijn tractor en een gigantische snow blower. Het is zijn winterinkomen. Elke keer als het veel sneeuwt, zie ik dan ook weer wat dollars verdwijnen. Aan het einde van de driveway moet ik zelf zo af en toe nog sneeuwscheppen. Daar komt de sneeuwschuiver van de gemeente langs en die schuift de weg leeg, met als gevolg dat er een dikke drempel sneeuw ligt aan het begin van onze oprit.
Al met al ben ik elke dag wel een uurtje zoet met dat witte spul. Niet voor niets hebben wij dan toch maar een snow blower aangeschaft. Weliswaar een oude rammelbak, maar zodra er weer een berg verse sneeuw valt, gaan we heel veel plezier hebben van die blazert. Dit jaar is de sneeuw teveel aangestampt. Dat slikt de snow blower niet. We hebben dus handmatig een pad gegraven van huis naar schuur. Met zijn tweeën toch twee keer anderhalf uur werk geweest. Dan is het buiten -24 en nog zweet je je een ongeluk. Nu het er ligt, kan de snow blower het wel mooi schoon houden na wind of verse sneeuwval. 
Zo nu en dan komt ook Ken langs met zijn Skidoo. Dan maken we in onze voortuin paden waar de honden op kunnen lopen. De sneeuw wordt dan aangestampt en dan zakken ze niet steeds met hun poten de diepe sneeuw in. Die lamzakken weten veel te goed als ze niet kunnen lopen op diepe sneeuw en dan liggen ze daar maar een beetje. Gelukkig brengt de Skidoo de oplossing. Van alle winterklusjes is dat toch wel de leukste: lekker crossen op je eigen land! 
Grappig wel. Een maandje of wat geleden moesten we er een beetje om lachen. Winter is toch vooral leuk? Als we dat tegen Canadezen hier zeiden, moesten ze vooral fronzen. Leuk? Ze vinden ons dan maar groentjes, naïeve nieuwkomers. Volgens de Canadezen hier is het een weekje leuk. Daarna is het vooral lastig, zo denken ze. Moeilijk om te verplaatsen, moeilijk om je beschermen tegen de kou, gedoe om je oprit en looppaden schoon te houden, enzovoort. Ik zie dat nu ook wel in. Makkelijk is het niet. Alles boven de 30-40 cm, dat werkt wel belemmerend. Je verplaatsten door een meter sneeuw, gaat echt alleen met sneeuwschoenen, je weet wel die tennisrackets voor onder je schoenen. Verder betekent het vooral sneeuwruimen. Buiten, maar ook binnen. Dat poeder waait onder de garagedeur, door het gat waar de wasdroger zijn lucht naar buiten blaast en kruipt in elk kiertje van de schuifdeur. Vorige week hebben we volgens de lokale krant ongeveer 120 centimeter sneeuw gehad. Heel onwerkelijk als ik het zo opschrijf.
En toch, elke keer als ik naar buiten ga – of alleen al naar buiten kijk – dan gaat mijn hart wel sneller kloppen. Het is gewoon mooi en puur. Het geeft me ook een echt gevoel van de seizoenen. Van het ritme van de natuur. Het deugt gewoon.
Door de winterkou, krijgen wij trouwens ook nog wat ongenode gasten. Piep zegt de muis in het voorhuis. En in de basement vooral. Muizen zijn immers liever binnen dan buiten. We hebben daarom een stuk of zes vallen gezet in de kelder en garage. En regelmatig moeten we een lijkje ruimen. Sneu, maar het is niet anders. Het hondenvoer is nu eenmaal voor de honden en muizenhapjes uit onze nog ingepakte tortilla’s, dat willen we niet meer.
De bovenverdieping van de schuur is tegenwoordig het domein van een wasbeer. Als het wat milder is (-10 of warmer) dan slapen de honden in de schuur. En elke keer als we dan binnenkomen, dan horen we daar dat getrippel. Binnenkort maar eens een val zetten. Om het beestje dan vervolgens heel wat kilometers verderop weer de vrijheid te geven. Moet ie maar elders een warm plekje zoeken. Ik heb er niet zoveel zin in dat dat beestje zich thuis gaat voelen. Straks sticht ie nog een familietje en dan zijn we mooi de pineut als we straks kippen gaan houden. Raccoons lusten graag eieren én kippen. Da’s teveel concurrentie.
P.s. tussen al het sneeuwruimen door hebben we ook nog even onze australian chiraz gebotteld bij de wijnmaker. Zie onder voor de foto’s. Onze ‘eigen’ merlot staat momenteel te pruttelen bij de buren. Die heeft nog circa 3 weken nodig om te rijpen en dan kan die ook gebotteld worden.
Posted by Bart at 07:24 PM. Filed under:
(6) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
.
Zijn jullie pap en mam nag bij jullie, zo ja doe ze de groeten en zet jullie pa achter de schuiver zou ik zeggen. Laat Ria zich maar bezig houden met de wijn. Het zal ongetwijfeld erg gezellig en fijn geweest zijn voor jullie allemaal.
