Rond 13.00 (19.00 uur in Nederland) kijk ik op de laptop en zie ik dat mijn nichtje op msn vraagt of ik weet wat er met oma aan de hand is. Op dat moment vrees je al het ergste. Lees meer
Mijn moeder had al besloten om niet mee te gaan op wintersport aangezien oma in het ziekenhuis lag en het niet zo goed ging. Zaterdag waren de berichten nog hoopgevend en dan zondag die vraag van mijn nichtje waarmee gelijk akelig duidelijk wordt hoe ver je weg bent en hoe afhankelijk je van de telefoon en internet bent. Via msn van mijn nichtje te horen gekregen dat ze gebeld waren vanuit het ziekenhuis met het verzoek gelijk te komen aangezien het met oma niet goed ging. Mijn moeder zat op dat moment naast mijn oma’s bed. Ik ben gelijk naar de buren gereden met de vraag of ik bij hun naar de mobiel van moeder kon bellen. Om de een of andere stomme reden kunnen wij tot dat ze onze credit historie hebben gecheckt niet naar een Nederlandse mobiel bellen, komt dat ff fijn uit…. Uiteraard mocht ik van Carrie bellen en vrijwel gelijk had ik mijn moeder aan de telefoon. Het gaat inderdaad niet goed met oma. Oma heeft op dat moment een helder moment en mijn moeder houdt haar mobiel bij oma’s oor zodat ik nog wat tegen haar kan zeggen. Moeilijk was het wel maar ook heel fijn om nog tegen haar te kunnen zeggen dat je van haar houdt. Oma wist wie ze aan de telefoon had want zoals alleen oma kon zeggen: “je moet niet voor mij naar huis komen”. Blijkbaar is ze vlak nadat ik haar gesproken heb rustig ingeslapen. Dit is dus zo’n moment waar ik op de dag van vertrek uit Nederland zo bang voor was. Hoe ga je hier mee om? Je wilt bij je familie zijn maar zit aan de andere kant van de oceaan. Telefonisch contact is toch heel wat moeilijker op zulke momenten. Ook dit is weer een horde die we moeten nemen. Helaas komt die toch veel eerder dan verwacht. Tot ziens lieve oma.
Posted by Simone at 05:50 AM. Filed under:
(11) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
.
