Simone & Bart in Canada

Even wat anders dan huizengedoe. Gisteren ben ik naar Stratford Ovation geweest met mijn cousins Joyce, Michelle, Jesse en Nikki. Tragically Hip trad er onder meer op. Heerlijke show en erg leuk festival. Ik heb echter vooral mijn ogen uitgekeken naar de ronduit vermakelijke omgang hier met een pilsje. Lees meer

Het festivalterrein is gigantisch. Ik vermoed dat het afgezette stuk weiland wel een hectare of 6 a 7 beslaat. En als volleerd huizenkijker ben ik kundig oppervlakte schatter . Het terrein is omgeven door een groot hek, zoals dat op elk festival het geval is. Binnen dat hekwerk zijn nog wat aparte weilandjes afgezet met wat lagere hekken. Zo is er het VIP-weiland en twee bierweilanden. De bierweilanden zijn goed afgesloten en alle mogelijke in- of uitgangen zijn bewaakt. Want er zou er toch een eentje jonger dan 19 jaar een slokje bier binnenkrijgen. De verkrampte houding - uiteraard als gevolg van ontzettend strikte regelgeving - uit zich in de volgende situatie. Voor de ingang van een bierweiland (licensed area) staan twee rijen. Eerst sluit je bij rij 1 aan. Daar wordt je ID gecontroleerd en krijg je een bandje om dat je 19+ bent kwa leeftijd. Na het verkrijgen van een polsbandje mag je consumptiebonnen kopen, maximaal vijf per persoon. Daarna ga je met je polsbandje en je bonnetjes achteraan rij 2 staan. Want daar ga je naar binnen. Eenmaal binnen ga je naar de bar. Daar mag je per keer dat je langskomt maximaal twee platic bekers bier meenemen. Zijstapje: Wij werden geholpen door een dame genaamd Jane Beaver, hoe Canadees wil je het hebben?
Anyway, rondom de hek van het bierweiland staat nog een hek. Tussen de twee hekken is zeker drie meter ruimte. Dat is een soort stukje niemandsland dat het bierdrinkende uitschot scheidt van de menigte die het met water en fris (en wiet) moet doen. En mocht je dan toch nog willen proberen iemand buiten het bierterrein een pilsje te geven, dan staan daar nog security mensen breedgeschouderd te loeren om dat te voorkomen. Als je een goed uurtje later al je bonnetjes hebt geconsumeerd, is het de bedoeling dat je het bierterrein verlaat en weer in rij 1 aansluit om opnieuw bonnetjes te kopen.
‘s-Middags was het nog allemaal niet zo’n probleem. Maar tegen de tijd dat hoofdact Tragically Hip moest komen wel. Voor beide bierterreinen stonden rijen van zeker 200 meter lang. Sommige mensen stonden meer dan een uur te wachten op een biertje. Eenmaal binnen sloegen ze vreugdekreten en mepten binnen een minuut even twee pinten naar binnen. Zo, dat zal ze leren. Ik heb me kostelijk vermaakt. Zeker als je bedenkt hoe dit moet werken en wat het in gang zet. Het wakkert in mijn ogen een soort viciueze cirkel aan. De verkrampte houding en regelgeving zorgt er volgens mij voor dat mensen - als ze eenmaal de kans krijgen - zich meteen laten vollopen. Daardoor worden de autoriteiten bevestigd in hun strikte maatregelen en plaatsen ze maar een extra hek om het bierterrein. Of gooien er nog een paar drempels bij in de vorm van verschillende rijen en poorten om het drinken zo onaantrekkelijk mogelijk te maken. Wie al deze hindernissen genomen heeft, moet zichzelf wel belonen en laat zich nietverbazend meer dan tevreden vollopen.
Wie nu denkt dat ze in ieder geval bereiken dat bezoekers jonger dan 19 jaar geen druppel alcohol aanraken, heeft het mis. Flink wat ‘minderjarigen’ hebben het buiten de poorten van het festivalterrein al lang op een zuipen gezet. Want ja, dat pakken ze je niet meer af. Langs de line-up voor de ingang ligt dan ook een statiegeld-vermogen aan lege flessen en blikjes. En binnenin? Ach, dat dwingt tot creativiteit. Mijn nichtje Michelle vertelde na afloop dat ze naast wat jongens stond die stuk voor stuk een flesje saladedressing hadden gevuld met whiskey en dat om hun been hadden getaped. Wordt er eentje gepakt, dan heb je nog genoeg dressing over. Probleem opgelost.
En ikzelf? Ik heb mijn pilsjes braaf genuttigd in het bierweiland. Samen met mijn oudste Canadese nicht Joyce. Zij mocht naar wel binnen. De rest niet. Die stonden voor het podium. Tussen twee gigantische opgeblazen blikken bier van het oercanadese - weliswaar met Amerikaanse eigenaar - merk Molson Canadian, de hoofdsponsor van het evenement.

Tsja, je moet er wat voor over hebben hè.... Maar dan smaken ze waarschijnlijk ook extra lekker!

heeft weer voordelen als je niet drinkt zoals ik

dat is wel even wat anders dan in de stadssporthal met twee glazen bier in de hand toch proberen de derde aan te nemen

Tragically Hip. die zijn goed hè. De eerste keer dat ik ze zag was alweer in 1991 Tivoli Utrecht.

Heerlijke Rock.

En over dat bier drinken, thank god dat het in Nederland beter geregeld is.

Ramon

Tsja, dat bier eh,

Laatst hadden we in Herbert een streetdance. Ik voelde me net een crimineel toen ik de omheinde licensed area in liep. Al ging het hier wel lekker durps toe. De security dronk ook een pilsje en toen een van die jongens piemelen moest werd ik gebombardeerd tot security. Met biertje uiteraard.

Rare jongens die Canadezen. Maar goed, moet je nog eens een stel kinderen hebben en dan op school geconfronteerd worden met sexuele voorlichting..Haha… Je blijft je verbazen.

Cees