Vrijdag hebben we dus een bod gedaan op dat mooie huis even buiten Norwich, het plaatsje waar ons huidige onderkomen staat. Even na achten werden we gebeld door Becky, onze makelaar. Het bod is door de kopers geaccepteerd. Hoera stemming in huize Nagel zou je denken. Deels, want ook nu is er weer iets niet helemaal in de haak… Lees meer
Becky zat hier aan de keukentafel en deed haar verhaal. Ze vertelde hoe het gesprek met de verkopers en hun makelaar ging. Toen kwamen ook de hondenkennels ter sprake die pico bello in orde zijn daar. De verkoper vroeg waarom wij daar zo in geinteresseerd waren. Becky vertelde dat wij vier Berners hadden en dat we wilden gaan fokken daar. De verkopers vertelde dat zij dat daar ook deden, maar dat je er eigenlijk maar drie honden mag hebben. De vrouwelijke helft van het verkopend stel wilde een tijd terug eens kijken of ze het fokken volledig officieel kon gaan doen. Toen dook ze ook in de zoning wetten voor het perceel daar. Het bleek dat de 1,8 acre (ongeveer een voetbalveld aan grond) niet genoeg was om er meer dan drie honden te hebben. Het moest minimaal 2,5 acre zijn. Dat is een beetje meer dan er nu ligt. Het is een beetje een vreemde wet. Een by-law van de county, zeg maar de gemeente Norwich. Die wet lijkt eigenlijk bedoeld om te voorkomen dat mensen in town hele roedels honden gaan houden op plekken die dat eigenlijk niet toelaten in verband met buren en bewoning. Dat ligt een beetje in lijn met het verbod op het hebben van kippen hier in het dorp. Maar het stuk land waar ons geaccepteerd bod op zit ligt kilometers buiten de gemeentegrenzen. Gewoon tussen de mais- en bonenvelden en bossen. Niemand die er ooit last van zal hebben. Maar goed, bottom line: eigenlijk mag het er niet. En de huidige verkopers doen het gewoon wel. zonder er ooit problemen mee gehad te hebben. Niet met buren en niet met de county.
Voor ons was het vrijdag echter kraakhelder. Als dit niet goed geregeld is, dan kopen we het niet. We hebben dan ook nergens handtekeningen onder gezet. We willen gewoon kunnen doen en laten wat we er willen en dat gaan we eerst proberen te regelen. Morgen (dinsdag) ga ik naar de county om eens te praten over die zoning en of het te regelen is dat er wel toestemming verleend wordt. Woensdag komt de overboerman (nee, dit is geen typefout 
) thuis van een trip naar de US en hem ga ik vragen of ik een stuk land van een acre ongeveer kan bijhuren. Wellicht kunnen we zo ook wel aan de benodigde 2,5 acre komen om de zoning te krijgen.
Heel verhaal al met al. Wie nu denkt: het zit die lui daar in Canada verschrikkelijk tegen. Wij denken er een stuk lichter over. Toegegeven, er gaat sinds onze aankomst weinig echt vanzelf. Maar dat slijt ook wel. We maken ons daar steeds minder druk om. Laat er geen misverstand over bestaan: we willen dat huis graag hebben. En tegelijkertijd beseffen we dat er hier nog veel meer properties beschikbaar zijn. Wellicht gaan we eind van de week wel weer gewoon op huizenjacht. Waarom niet eigenlijk. Er zijn nog pakweg 8,9,10 huizen hier in de buurt die in aanmerking komen en die we nog niet eens gezien hebben. De meesten met meer grond dan deze plek. Eigenlijk willen we ook wel meer grond hoor, maar he, als echt alles in de roos is… dan moet je misschien een kleine consessie doen.
Samengevat: we gaan er nog steeds voor. En wie zich afvraagt waarom, moet misschien maar even meekijken op de site van Obeo, waar allerlei virtual tours en nog meer foto’s staan. Na woensdag volgt meer nieuws.
En dan nog even dit:
Verder hebben we gisteren een heerlijke BBQ genoten met en bij Brian, Tineke, Joyce, Jesse en Nikki. Michelle was kamperen. Op de foto hierboven zie je hoe Joyce trots als een pauw het door haar gefabriceerde, overheerlijke toetje aansnijdt. Het recept schijnen we op te kunnen halen bij de drankwinkel. Is dat geen mooie gedachte om dit verhaal af te sluiten 
Posted by Bart at 10:00 PM. Filed under:
(2) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
