Gisteren was het een jaar geleden dat we het eerste bericht op ons weblog plaatsten. Ons weblog is dus jarig! We zijn tot op de dag van vandaag zeer blij dat we dit ding hebben opgestart. Het is toch een stuk meer geworden dan zomaar een dagboekje. Lees meer.
Grappig om gisteren eens een paar oude berichten terug te lezen. Het lijkt een eeuwigheid geleden, die mallemolen van het vertrek uit Nederland en de aankomst hier. Het is ook mooi om te zien hoe belangrijk dit weblog voor ons is nu. We genieten er elke keer van als jullie ons iets terugschrijven. Het is een manier om in contact te blijven en doet ons goed. Bovendien schrijven wij dit allemaal niet alleen op voor onszelf. Wij weten wat er met ons gebeurt, want we zijn erbij namelijk 
. Natuurlijk is het ook voor ons leuk om af en toe terug te blikken naar wat we hebben doorgemaakt. Het is een soort tijdsdocument geworden en ik speel voorzichtig met de gedachte om er komende winter eens een boek van te maken. Dat moet dan beschrijven hoe het ons vergaat/vergaan is hier in Canada, en in wat voor mentale mallemolen je je als emigrant eigenlijk begeeft. En dan doel ik vooral op de beslissing in BC te gaan kijken, naar Ontario te gaan en de omgang met tegenslag in algemene zin. Bijvoorbeeld het besef dat we Alberta niet konden betalen, de enorme verhuiskosten van Alberta naar Ontario en het moment waarop je besluit een huis wat je in principe kan betalen toch niet te nemen omwille van een lullige hondenvergunning.
Je neemt de grootste gok van je leven en hoopt en verwacht dan eigenlijk dat alles vanaf dat moment goed gaat. Wat natuurlijk de grootst mogelijke onzin is. Dat maakt ook dat de aankoop van je huis zo verschrikkelijk bijzonder is. Of het ontmoeten van mensen die mogelijk je vrienden gaan worden. Het is opnieuw thuiskomen na een lange tijd van onzekerheid. En we zijn er nog lang niet hoor. Alles is nog proberen en we blijven doorlopend nieuwe dingen tegenkomen.
Inburgeren gaat trouwens prima. Afgelopen zaterdag hadden we hier nog een leuk feestje. Hier om de hoek op Methodist point road. Als oprechte Nederlanders zijn we er heen gefietst. Heen was leuk, want bergaf. Terug was pittig, maar ach toch dronken. Dat fietsen was overigens niet eens ons idee, maar dat van Ken en Carrie. Hoe dan ook: het buurtfeestje was enorm vermakelijk. Er stonden twintig campers, er was kampvuur, iedereen had zijn gekoelde biertjes bij zich en in de schuur was live muziek. Oude van dagen speelden country western, compleet met trekzak, viool en veel snaarwerk. Oude stelletjes schoven gesynchroniseerd over de dans/schuurvloer. Een ingesleten routine, zeg maar. Later in de nacht stonden we met een gitarist en wat oudjes klassiekers te blèren bij het kampvuur. Het feestje werd gegeven door Pat en Anita Dorion, inderdaad de familienaam die onze straat heeft meegekregen. Ze bezitten nog altijd veel grond hier. Daar worden allerlei soorten kerstbomen op gegroeid die tegen het einde van het jaar voor top dollars worden verkocht in steden als Toronto en New York.
We ontmoetten er ook buren van de andere kant van de kruising. Steve en Jacky. Erg grappig. Ze legden uit waar ze woonden en ik moest hard lachen. “Ow, dan heb ik jullie grasmaaier”, vertelde ik hen met een brede grijns. “Je weet wel, dat oranje roestige ding dat het nog wel prima doet.” Ze moesten net zo hard lachen als ik en het werd een prima avond. Blijkbaar pikt iedereen hier elkaars spulletjes wel op, maar dat openlijk toegeven, dat doe je dan weer niet.
Al een paar weken zet iedereen hier grote spullen aan de straat. Eens per jaar komt de vuildienst namelijk groot afval halen. Wanneer precies is onduidelijk, dus op een gegeven moment begint iedereen dat aan de straat te zetten. Er ontstaat dan een soort hunt op gratis goede/ enigszins bruikbare spullen. Ken komt af en toe met iets grappigs aanzetten waar hij dan weer en stoer plannetje voor heeft. Vorige week kwam hij met een grote ijzeren tank aanzetten. Dat moet de fish-smoker worden. Ik ben helemaal voor natuurlijk. Ik ruik de forel al bijna. Je snapt dat wij al snel dit soort merkwaardige gewoonten overnemen. Ook wij remmen nu als we ergens iets bruikbaars aan de weg zien staan. Afgelopen zaterdag kwamen we thuis met een hondenhok en wat kozijnen met muskietengaas. Integreren he, you gotta love it 
Nog even terug naar dit weblog. Zoals gezegd schrijven we zeker niet alleen voor onszelf. Dus zijn we na een jaartje pennen eigenlijk wel benieuwd wat jullie er zoals van vinden. En we zijn benieuwd wat jullie nu graag lezen. Wij schrijven gewoon wat we meemaken, maar ik kan me zo voorstellen dat we zaken onbesproken laten die jullie eigenlijk best graag zouden lezen. Laat maar eens horen!
Posted by Bart at 08:04 PM. Filed under:
(12) Comments • (0) Trackbacks • Permalink
