De afgelopen 2 dagen is het heel hard gaan waaien en blijft het maar sneeuwen. Gevoelstemperatuur ligt rond de -25 graden overdag. Onze hondjes zijn na 15 minuten buiten spelen compleet omgetoverd tot witte sneeuwballen maar ze hebben ontzettend veel lol en de meesten willen ook niet naar binnen. Gevolg van al die wind is dat de snowblower overuren maakt en Bart dus ook. Goed ingepakt gaat hij naar buiten om de paden in de achtertuin weer begaanbaar te maken voor ons en de honden. Onze omheining van een goede 1.20 meter is op sommige plaatsen geheel onder de sneeuw verdwenen. En dan is het pas 1 dag winter…… Bart had gisteravond laat nog de oprit gedaan en de paden in de achtertuin en toen ik vanochtend de hondjes uit de schuur ging halen moest ik op sommige plekken weer door ruim 50 cm sneeuw heen. En dan heeft het niet eens gesneeuwd maar door de harde wind waaien alle paden weer dicht. Op dit moment maakt Bart zich weer gereed om de kou en wind te trotseren om ons terrein weer enigzins begaanbaar te maken.

De snowblower heeft ook al 2 keer het begeven omdat ze hier in Canada de krant met alle folders in een plastic zak op je oprit gooien. In de lente/zomer/herfst best aardig maar in de winter totaal niet. We krijgen er 1 op woensdag en 1 op donderdagavond. Je moet dat ding gelijk pakken anders heb je kans dat het onder de sneeuw verdwijnt en als je het in je snowblower krijgt dan heb je een probleem. Niet zo’n probleem zul je denken gewoon braaf het krantje ophalen zodat ie niet in de blower kan komen. Probleem is dat we geen idee hebben wanneer die komt en soms komt ie ook niet en als het wordt bezorgt in het midden van een sneeuwstorm dan verdwijnt het meteen onder een laag sneeuw. En de ene keer gooien ze hem in het midden van je oprit en de volgende keer is het weer 3 meter naar links of naar rechts…. Afgelopen zaterdag hadden we zowel de groene (die van woensdag) als de roze (die van donderdag) gevonden. Wij blij en Bart de oprit schoonblazen zonder problemen want we hadden alle kranten en folders. Helaas had de gemeente besloten zaterdagochtend de gouden gids op de oprit te gooien midden in de sneeuwstorm! Gevolg: dike gouden gids muurvast in de blower. En tja dat ding heb je gewoon elke dag nodig. Even wegbrengen is er niet bij want het ding is loeizwaar, je hebt een aanhanger achter je auto nodig. Bart en Ken hebben gisteravond met vereende krachten de gids uit het apparaat gekregen, nadat ze het apparaat half uit elkaar hadden gesleuteld, dus die werkt gelukkig weer. Vanaf nu doen we het begin van onze oprit maar ouderwets met de sneeuwschuiver om deze problemen te voorkomen.

Afgelopen weekend Bart zijn verjaardag nog gevierd samen met buurvrouw Carrie. Het was weer gezellig en nadat de meesten waren vertrokken hebben Bart, Tineke en Brian het nog volgehouden met een paar flessen wijn tot half 6 in de ochtend…dat hebben ze geweten de volgende dag .  Ik lag op tijd in bed aangezien in zondagochtend vroeg Abbey moest ophalen van de show. Abbey heeft haar eerste 2 punten naar haar Canadese Kamioenschap verdiend. Kim Groves een proffesioneel handler heeft haar voor ons geshowed. Ik heb voor Kim een website in elkaar gezet met behulp van Cees en die houd ik nu voor haar bij en in ruil daarvoor zal zij een aantal van onze honden showen. Als je een kijkje wilt nemen: http://www.avatarbernese.com

Ondertussen zitten we alweer bijna 2,5 jaar in Canada (al 2 jaar in Penetaguishene) wat gaat de tijd toch snel. We hebben een behoorlijke vriendenkring opgebouwd met naast aardig wat vrienden onder onze buren ook vrienden in het dorp die we weer bij andere gelegenheden hebben ontmoet. Via de volleybal Julie onze aanvoerster beter leren kennen en ze is tegenwoordig ook mijn fysio. Btw we zijn kampioen geworden dit jaar! Voor ons team was dat de eerste keer. De halve finale was nog wel een zware dobber maar de finale was een eitje. Na afloop met alle teams een biertje wezen drinken bij de Boston Pizza. De toernooi organisatie verzorgde op elke tafel de aanvoer van pizza’s (goed geregeld!). We kunnen dus weer terug kijken op een goed jaar en we zijn benieuwd wat 2009 voor ons in petto heeft!
Voor iedereen: Prettige Kerstdagen en een goed en gezond 2009!

Zondagochtend word je dan wakker en ligt er gewoon ruim 20 cm. Mooie witte wereld maar het overvalt je toch wel. De winter komt dus snel en gelijk ook goed! We waren bijna klaar met alle voorbereidingen voor de winter helaas was de picknicktafel nog niet van het dek gehaald dat wordt nu een koud klusje! Wel was de oprit en de parkeerplaats leeg geruimd zodat Bart gelijk met de snowblower aan de slag kon zonder opstakels te raken. De groententuin heeft alleen nog wat boerenkool dus die is ook winterklaar. De kippen moesten nog van hun zomerverblijf naar het winterverblijf worden overgezet maar die hebben een dagje in de sneeuw moeten zitten, vonden ze niet zo leuk.

Het kwam wel goed uit dat ik die dag ski’s ging kopen aangezien ik dit jaar dan toch een skipas heb gekocht voor Blue Mountain. Voor de ski-ers onder ons, ik heb een 5-7 pas dat betekent dat ik van vrijdag tot maandag elke dag mag ski-en en alle avonden van de week in het seizoen. Seizoen start normaal gesproken vanaf 1 December tot ergens in April. Voor dit ‘pasje’ betaal je een slordige 100 euro’s, de bergen zijn dan wel niet zo hoog als in Oostenrijk maar vast voor mij hoog genoeg . In winterstemming ski’s en ski schoenen kopen is toch leuker. Ski’s, schoenen en stokken aangeschaft en toen weer naar huis. Annelie vroeg nog wat voor een ski’s ik had gekocht, ehm witte met een zwart randje.

Onderweg hadden we al gezien dat veel bomen het zwaar hadden onder de enorme laag sneeuw die was gevallen. Toen al zo’n 30 cm. Overal lagen takken op de weg en ook de bomen naast onze oprit lieten hun takken hangen. Onze auto kon er zelfs niet onder door.
Thuis gekomen bleek dat we geen stroom hadden. Nu is dat niet zo uitzonderlijk aangezien het wel eens meer gebeurt, maar meestal is het enkele uren en niet zo lang als deze keer. In Canada hangen nagenoeg alle energie kabels boven de grond en met deze zware sneeuw (eerst regen daarna natte sneeuw en vervolgens sneeuw, sneeuw, sneeuw) vallen bomen om en breken takken af. De kabels kunnen dit gewicht niet aan en breken op meerdere plaatsen. Met als gevolg dat hele dorpen zonder stroom zitten. Als dit zoals nu op meerdere plaatsen gebeurt, kan dit betekenen dat je lang zonder stroom zit. Zeker als je buitenaf woont aangezien je dan geen prioriteit hebt…

Nu zullen de meesten denken zonder stroom is toch niet zo heel erg? Dat is het ook niet maar als het zoals nu anderhalve dag is dan komen er toch wel wat ongemakken de hoek omkijken. Wat voor een impact heeft het dan? Wij krijgen water uit onze eigen waterput. Dit moet uiteraard opgepompt worden, je raad het al zonder stroom geen pomp dus geen water. Geen water betekent niet douchen, de wc kan maar een keer gebruikt worden, hondjes geen water etc. De verwarming gebruikt wel gas maar draait toch ook op elektriciteit dus geen verwarming. In ons geval het minst grote probleem aangezien wij gelukkig een houtkachel hebben. Mensen die dat niet hebben vertoeven dan ook de hele dag in de winkelcentra waar het lekker warm is. Koken kunnen we ook niet want in Canada kook je elektrisch. Je telefoon ligt er ook uit tenzij je nog een ouderwetse hebt aan een snoertje (wij hebben zo’n oude in de kelder liggen voor noodgevallen). En vanaf 5 uur zit je gezellig bij kaarslicht (als je voldoende kaarsen in huis hebt). Kortom heel wat meer ongemak dan menigeen denkt.

Uiteraard hebben we ook geen internet als we geen stroom hebben. Maar zelfs als de stroom weer aangaat betekent dit niet dat we gelijk weer internet hebben. Grote kans dat na zo’n sneeuwbui je schotel vol ligt met sneeuw en dat de satelliet daardoor niet werkt. Bart gaat dan de ladder op met een borstel om de schotel schoon te poetsen. Al met al waren we heel blij toen maandagavond de stroom weer aan ging. Vanochtend om 8 uur was het echter weer prijs alleen was het dit keer maar voor een uurtje!

Maar even wat terug in de tijd. Er is heel wat gebeurd sinds de vorige update. Waren in September Jan en Jenni nog hier, in oktober was het de beurt aan mijn ouders. Ze kwamen precies toen de herfstkleuren op zijn mooist waren, zo rond d de eerste helft van oktober. We hadden toen al een paar nachten vorst gehad en dat helpt de bomen hun blaadjes fel geel, oranje en rood maken. Het was erg leuk mijn ouders weer te zien. Ik haalde ze op met onze new used car: de Dodge Caravan. Fijne auto die we eind September kochten als tweede auto. Nu Simone’s toekomst als belastingadviesmevrouw steeds vastere vormen aanneemt, werd het tijd voor een tweede auto. Anders ben ik drie maanden per jaar aan huis gebonden omdat mijn vrouw een baan heeft. En stel dat er dan iets met mij of onze honden is, dan is het best lastig als je een eindje in de bossen woont.

De timing van de nieuwe wagen was overigens prima. Hij is een stuk ruimer dan de Jimmy en we hebben met zijn vieren dan ook flink wat herfsttochtjes gemaakt. Het was heerlijk weer die week en daar hebben we flink van geprofiteerd. Zondag een herfsttour gereden langs wat bossen en boerenwegen hier in de omgeving. We deden een leuke pompoenenfarm aan (eigenaars bleken kinderen van NL/Brabantse emigranten te zijn, erg grappig) en we gingen naar een oogstfeest bij Saint Marie among the Hurons. Daarna was het thanksgivingdiner bij Ken en Carrie waar ons mam de show stal met een Zuid-Amerikaanse pompoen/kippensoep opgediend in een uitgeholde pompoen uit eigen tuin die met inkeping voor de pollepel prachtig dienst deed als terrine. Super gezellige aftrap van de week! Ons mam heeft zich in die week ook nog opgeworpen als herfstkransen do-it-yourself specialist. Hieronder
krijgt Simone les. Ons pap paste zijn houtbewerkingskennis toe op speciale vogelhuisdesigns. Herfst blijkt de creativiteit nogal te stimuleren.

We hebben heel wat afgekookt en gereisd die week. Dinsdags naar Tineke en Brian en kids in Burgessville, woensdags weer terug, donderdags de
kippen geslacht, vrijdag een kippenfeest gegeven (ons eigen oogstfeestje) en zaterdag zijn we naar Bala gegaan waar we net als vorig jaar het Cranberry festival bezochten. Wederom prachtig weer en hele leuke dag. Dit jaar gingen we echter op zaterdag in plaats van zondag wat de wachttijd op de schoolbussen die als festivalvervoer dienen wel flink oprekte. Op de valreep kocht ik nog wat knoflook om te poten met de veelbelovende naam ‘Big Ass Garlic” en dat heb ik samen met ons mam op zondag (de dag dat ze weer teruggingen naar Nederland) nog even in de grond gestopt. En terwijl mama Ria in de aarde wroette, filmde papa Jan het tafereeltje. Dit was onderdeel van een beeldverslag van hun trip, ons stulpje en bestaan als hobbyboeren om opa en oma een beter idee te geven van waar hun kleinzoon nu precies woont.

Toen pa en ma Nagel weer in Budel waren, was het goede weer vlot afgelopen. Maandag prutweer, dinsdag de eerste sneeuw die bovendien een dag bleef liggen en nachtvorst is meer regel dan uitzondering. De kachel brandt alweer dat het een lieve lust is, of – zoals ze hier zeggen – 24/7.  Dat maakt het anavullen van de houtvoorraad natuurlijk ook weer top of mind. Een paar keer per week trek ik er met Ken op uit om hout te zagen. Nu zagen we veel beukenhout dat nog staat. Dat is toch wel een vak apart hoor. Zo’n boom wil af en toe de andere kant op dan je in gedachten had. En het is een machtige gezicht om zo’n enorme boom met een donderslag de grond te zien raken. Daarna is het vooral heel hard werken. Stammen in moten zagen en thuis kloven en stapelen. Het is allemaal voor volgende winter. Dan mag Jan Hendriksen ze in September 2009 weer naar het deck bij de voordeur sjouwen waar nu ook een prachtig voorraadje ligt.

Het weer werkt gelukkig mee. Overdag schijnt de zon en in de avond en nacht koelt het flink af. De bomen verkleuren langzaam in de zo mooie herfstkleuren waar Canada om bekend staat: de Indian Summer. Onze zonnebloemen groeien ons boven het hoofd! We hebben nog gauw een foto gemaakt.

Pa heeft onze houtvoorraad voor de winter voor het grijpen gelegd op het deck bij de voordeur en zijn rondjes gedraaid op de rijdende grasmaaier. Ma en Marloes zijn vooral druk bezig geweest met de puppies. Luna’s pups zijn nu 7 weken en vinden aandacht geweldig. Beide dames waren dan ook veelvuldig in de puppy ren te vinden soms wat langer dan de bedoeling was…..Het verlaten van de puppy ren zonder puppen er uit te laten is een hele klus. Er werd heel wat afgelachen als er weer een pup er tussenuit piepte en ze weer van voor af aan konden beginnen. Onze andere honden vinden alle aandacht geweldig.

Voor ma haar verjaardag zijn we weer heerlijk uit eten geweest bij de Griek (net als vorig jaar) op zaterdag de 13e en op haar echte verjaardag (de 15e) hebben we s’avonds gezellig bij het kampvuur gezeten.

Ondertussen gaat het leven volop door. Onze legkippen zitten op een gemiddelde van 12 eieren per dag. Bart is begonnen met de verkoop en we geven ze met regelmaat weg. De tomatenteelt gaat nog vol door, we hebben in elk geval voor het komende jaar genoeg salsa saus en de diepvries is gevuld met tomaten (soep). Ik ben weer begonnen met de volgende belastingcursus en ga elke donderdag naar school samen met een collega-tje, erg gezellig! 2 oktober staat mijn eerste examen alweer op de kalender. Op dinsdag werk ik bij H&R en uiteraard de rest van de week thuis bezig met de puppen en emigratieverhaal. Voor Bart een zelfde senario naast al het boerenwerk, de beesten en de groententuin regelt hij emigratieverhaal en schrijft hij daarnaast artikelen voor de Nederlandse magazines.

Uit de koffer van mijn moeder kwam overigens naast de gebruikelijke dropzakjes en kaas ook nog een kado van ome Rob. Een wereldbol die in elkaar gezet moest worden als een puzzel. Met moeders een aantal uurtjes aan gewerkt en zie hier het resultaat! Volgens de beschrijving is de bol behandeld met glow in the dark verf maar daar zien we helaas nog niet veel van. Bedankt Robje!

Sinds vorige week zijn we ook aan het volleyballen. Ja ja jullie lezen het goed: volleyballen! Op een feestje bij de buren hebben we iemand ontmoet die volleybalt en haar team zocht nog mensen. Het is een mixed competitie met elke week een wedstrijd van een uur en dat 10 weken lang en na de winter nog een keer 10 weken. Bart had haar aan de telefoon voor de eerste wedstrijd en vroeg hoe laat die was, 5 uur was het antwoord waarop Bart vroeg hoe laat we er dan moesten zijn. Nou 5 voor 5 was het antwoord. Geen warming up maar gewoon een uur een wedstrijdje ballen. Heel gezellig en het volleyen is ook nog van een redelijk niveau. Ow ja de eerste wedstrijd hebben we gewonnen, op naar de play offs!

Na bijna twee jaar op deze plek begint er toch een soort van routine te ontstaan hier. Niet dat het in de verste verte lijkt op wat we in Nederland deden, maar er is sprake van een ritme. Zo moet Simone bijvoorbeeld op dinsdags en donderdags werken. H&R Block heeft haar gevraagd weer belastingen te komen doen voor het off-season werk, waarin alle knurften met (jaren) achterstand komen aanwaaien voor een oplossing. Ondertussen nemen Simone’s collega’s bij bosjes afscheid en ik zou niet gek opkijken als Simone volgende maand het kantoor alleen aan de gang houdt.

Hier thuis staat het leven al weken in het teken van de puppies, de moestuin, de kippen, snoeien/knippen/maaien/trimmen en al het werk dat met het voorgaande samenhangt. Het is alsof je in een dierentuin woont soms. Zo ging Simone er tot voor kort elke nacht nog uit om onze jongste telg te leren niet binnen te poepen/plassen. Dat is een hele klus omdat dit dametje gewoon los in de keuken ligt. We hebben haar dat recht gegund omdat ze ons al stampend, piesend en schijtend in de bench (van metaal, dus hels kabaal) elke nacht de rust ontnam. Het gaat nu onderhand de goede kant op, maar het is toch drie weken lang een gevecht geweest. Sinds een paar dagen slaapt ze met de grote honden in de schuur in een plastic bench. Dit gaat super dus wellicht beviel mevrouw het metaal niet zo.

Rond half acht gaat dan de wekker. Simone gaat dan het puppyhuis schoonmaken en de honden uit de schuur laten. Ook de kippen mogen weer buitenspelen. Ze krijgen wat scharrelgraan en de eitjes worden geraapt.

Eenmaal binnen voer ik de honden. Dat kan wat variëren in tijd, maar ik hoor ze niet klagen. Daarna is het tijd voor ons. We eten zelf wat en we doen wat werk achter de computer. Meestal is het dan nog net op tijd om mensen in Nederland te bereiken die nog op hun werk zijn. Dus interviews en telefoontjes doe ik meestal dan.

Daarna begint het buitenwerk weer. Dat kan van alles zijn. Grasmaaien, onkruid wieden, snoeien met een trimmer, bonen plukken, planten rooien, wat klusjes, timmerwerk wat dan ook. Als we aan de gang gaan dan ben je zo de helft van je dag kwijt. Er is altijd werk zat en de tijd vliegt. Twee dagen per week trekken we erop uit met de honden. Dan gaan we naar het water en laten we ze per twee of drie zwemmen. De beste conditietraining voor ze en ze genieten ervan met dit warme weer. We hebben dit jaar na lang zoeken een goed plekje gevonden. Aan het begin van de baai van Penetanguishene, vlakbij de bocht waar die uitkomt in het ruime sop van Georgian Bay. Het is een prachtplek waar het bootverkeer indrukwekkend is. Van kleine vissersbootjes, zeilboten tot luxe monsters klieven er door het kraakheldere water. Wij staan er tot ons middel in en gooien wat speeltjes weg voor de honden. Erg leuk om te doen. Tis eigenlijk gewoon ontspannen en een beetje spelen. Maar je zou het evengoed onder het werk van de fokkerij kunnen scharen. Spelen, maar minder vrijblijvend.

Terug thuis wachten vast klusjes of we gaan iets kokkerellen voor het avondeten. Uiteraard uit de eigen tuin.

’s-Avonds doen we weer wat achter de computer. Wat tekstopdrachten, wat werk voor emigratieverhaal.nl en klussen voor Mount Magic. Want een groot gedeelte van het succes van ons kennel zit hem in het internetwerk. De site wordt minutieus bijgehouden en bij elke gebeurtenis gaat er en nieuwsbrief uit. Nu, na het nest van Luna, gaat dat ding eruit naar ongeveer 200 e-mailadressen. Het is hedendaagse marketing. Dat wil echter niet zeggen dat we de puppen per e-mail verkopen hoor. Die verkopen we pas als we de mensen hier ontmoet hebben. Maar het helpt wel potentiële kopers vinden. En daaraan hebben we dus geen gebrek.

De tuin is overigens een prachtig leertraject. We zijn doorlopend aan het bedenken hoe we het volgend jaar beter kunnen doen. Dit jaar hebben we te kampen gehad met een peulen oerwoud waar je niet fatsoenlijk kon plukken. Dus heb ik toen ze bijna uitgebloeid waren alles gerooid en alle peulen van de gerooide planten gehaald. Met als resultaat dat we net zoveel peulen als erwten hadden. Ach, die eten we dan ook wel op.
Daarnaast staat er nog een muur van tomaten. Ze staan al drie keer zo ver uit elkaar als vorig jaar, maar het blijft een muur van een meter dik en soms anderhalve meter hoog. Dat moet volgend jaar echt anders. Wel hebben we dit jaar al rode tomaten (zie foto) dat is een hele vooruitgang na alle groene van vorig jaar!

Soms is er iets minder routineus. Bijvoorbeeld als er puppen geboren gaan worden. Dat is elke keer toch weer zeer speciaal en het schopt even alles in de war. Luna kreeg afgelopen maandag haar tweede nest. De eerste pup lag er om 01.30 uur in de ochtend. We keken een slapeloze nacht in de ogen terwijl we de nacht ervoor ook al verdomd weinig geslapen hadden omdat mevrouw lag te spoken.  Toch geeft zo’n geboorte enorm veel energie. Zoveel, dat je – ik althans – vrij gemakkelijk wakker blijft. En pas nadat het klaar is, merkt hoe kapot je bent.

Het is lonend werk al met al. We zijn continu met dieren en planten bezig en dat geeft ons veel voldoening. Zoveel dat we vast voorzichtig aan het kijken zijn naar de volgende uitbreiding van de dierentuin. Ik heb mijn zinnen gezet op een stelletjes schotse Hooglanders. Dit runderras is enorm gehard en kunnen de winter gerust buitenstaan. Ze kunnen dan onze achter-achtertuin gaan begrazen en als het goed is, hoeven we ze nauwelijks bij te voeren. Wat balen stro voor de winter moet genoeg zijn. Als alles volgens plan gaat moeten we dan ieder jaar wel wat naar de slachter kunnen brengen. Het vlees schijnt voortreffelijk te zijn van de Hooglanders. Ik verheug me er nu al op.

Ten eerste natuurlijk Bart zijn kippenbroed project. Begonnen met zo’n 45 eieren in de machine. Als je een hele goede bent (niet de machine maar de eigenaar) komt er ca 70% uit. 50% is echter een reëler percentage. Die 50% wordt overigens alleen gehaald als je alles exact volgens het boekje doet. Bart is een man en leest uiteraard niet eerst de gebruiksaanwijzing… Dus eieren er in en starten maar. Na veelvuldig bijstellen van de machine - aangezien de gebruiksaanwijzing wel wordt gelezen, maar pas als de boel aan de gang is - kon een eerste selectie worden gemaakt. Na een x aantal dagen kun je namelijk mbv een zaklantaarn zien welke eieren een kuiken gaan ontwikkelen. De rest kon er dus uit en er bleven zo’n 30 eitjes over. Volgens mij zijn er zo’n 24 uitgekomen en hebben we er nog 21 over (3 waren niet echt levensvatbaar). We hebben er meerdere letterlijk uit het ei zien komen. Erg leuk om te zien. Nu maar afwachten hoeveel dames er tussen zitten die in onze legkippen ren mogen wonen. De mannen staat helaas een ander lot te wachten. Overigens is 24 echt een hoog aantal voor een eerste poging. Om de machine beter te leren kennen is Bart nu 40 eieren aan het uitbroeden voor een plaatselijke kippenboer. Op het linker plaatje staat een Americauna en rechts zie je een Chantecler en een Marans.

Familiebezoek
Op 15 juli kregen we bezoek van mijn nichtje Nora met vriend Koen. We waren al gewaarschuwd dat Koen graag aan het werk wou worden gezet. Dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Bart heeft samen met Koen een nieuwe kippenren achter de schuur gemaakt zodat onze vleeskippen en kalkoenen (ja we hebben ook 5 afgrijselijk lelijke kalkoenen) meer loopruimte hebben. Onder het motto als je beweegt eet je meer dus groei je groter…. Nora heeft nog een gedeelte van onze tuin met de grasmaaier gedaan en helaas was onze grote rijdende kapot en moest ze het doen met de ouderwetse duwer (wel op gas dus nog niet echt heel erg ). Er moest namelijk wat gras worden gemaaid voor mijn verjaardag.

Firepit
We hebben mijn verjaardag op vrijdagavond gevierd. Bij het kampvuur dit keer! Nu wil ik al sinds wij hier wonen een vuurplaats in de tuin. Zo’n plek waar je s’avonds heerlijk kunt zitten en waar je al je oude hout lekker in kunt opstoken. De vuurplaats/firepit was er echter nog niet, maar Koen wilde graag aan het werk. En dankzij zijn enthousiasme om zijn handen uit de mouwen te steken was de vuurplaats binnen een uur een feit! Maar er moest natuurlijk wel een bankje bij komen. Grote boomstam was zo gevonden en Koen heeft deze met de handschaver van boven glad gemaakt zodat je er veilig op kunt zitten (zonder vies te worden en splintervrij). Nice job Koen! Onze vrienden kwamen vrijdagavond gezellig bij ons kampvuur zitten en om 12 uur kreeg ik allemaal cadeautjes. Mijn eerste echte verjaardag in Canada. Vorig jaar heb ik het ook wel een beetje gevierd maar dat was bij de buren thuis. Onze Canadese vrienden werden overigens op een ‘Hollandse’ traktatie verrast: kipsate met brood. Deze ‘peanut sauce’ is bij onze vrienden al redelijk bekend maar ze kunnen hem zelf niet maken. Al met al een leuke gezellige verjaardag met een kampvuur, vrienden, lekker eten, drank en familie!

Mini-vakantie
Ik had nog een leuk uitje in het vooruitzicht. Afgelopen maandag ben ik namelijk naar mijn vriendin Lisa gegaan. Lisa woont een dik uur rijden naar het westen bij mij vandaan maar ze heeft ook zoals het een goed Canadees betaamt een cottage. Zij brengt hier de hele zomer (2 maanden) door. Ze hebben deze cottage net en hebben deze gekocht omdat het direct naast het land van haar ouders ligt. Leuke uitbreiding dus van het stuk grond wat haar ouders al hebben. Dat ik daar heen ging, kwam heel goed uit voor Nora en Koen aangezien zij ook die kant op moesten en in Canada afhankelijk zijn van het openbaar vervoer en hun duim. Lisa’s cottage is aan Round Lake, een uur ten westen van Algonquin National Park. Wij zijn dwars door het park gereden en aan de westkant van het park heb ik Nora en Koen bij een hostel afgezet. Nog even lekker samen met ze geluncht en toen verder gereden. Nora en Koen bleven daar voor 3 dagen waarna ze met de bus door zijn gereden naar Ottawa. Ik hoop dat ze een leuke tijd hebben! Op naar Lisa’s cottage. Ik had het adres gekregen van haar ouders en na bijna een rondje te hebben gereden rondom het Round Lake (waarom zou het zo heten?) stond ik voor het huis van Lisa’s ouders. Wow dat was me een huis. Lisa’s ouders wonen hier 6 maanden van het jaar en wonen in de winter in Florida……

Lisa’s cottage is een simpel huisje met 1 slaapkamer en een hele kleine badkamer en keuken. Ik mocht het niet iop de foto zetten, maar gelegen aan het meer en naast haar haar ouders is het een fantastische plek. Ik mocht in de caravan slapen. Zoon Josh heeft een eigen trailer die op het landgoed van zijn opa en oma staat. Lisa heeft wel een zwembad en uiteraard ook 3 berners! Alles hebben ze daar. Meerdere boten, waterski’s, wakeboards, tubes (banden voor achter de boot) en kano’s. Lisa’s ouders hebben dan ook meerdere boothuizen en in sommige boothuizen stonden zelfs een paar oldtimers (auto’s wel te verstaan), de limo’s hadden ze net verkocht (geen grapje!). Dinsdag zijn we het water op geweest met een boot waar ik alleen maar van kan dromen. Super gelikte speedboot met alles er op en er aan. Josh er achter op een wakeboard en wij lekker voorin liggen in de zon. Hoe slecht kan het leven zijn? Op woensdag ouderwets met de kano het meer op geweest. Het waren vooral 3 dagen van lekker niets doen, lekker eten en drinken en veel berner praat. Woensdagavond moest ik helaas alweer terug want donderdag moest er gewerkt worden. Dit wordt zeker een plek waar ik vaker ga vertoeven! Met Indy en de pups gaat alles prima begin augustus verwachten we ons voorlopig laatste nestje, dit keer van Luna.

De broedmachine ligt op dit moment vol met eieren maar daar ging een heel traject aan vooraf…..Eerst heb ik een aantal avonden Bart met een boek op de bank gezien ja ja jullie lezen het goed Bart en een boek! De kippen encyclopedie wel te verstaan of het niet te versmaden “Genieten van een Hoenderhof”. Alle rassen werden bekeken en beoordeeld en daarna begon het struinen op internet naar bevruchte eieren. Gelukkig vond hij een boer niet al te ver van hier want er werd al gesproken over een eierboer op 3,5 uur rijden van ons. Nou weet ik dat we dat doen voor onze honden als ze naar hun dekreu gaan maar voor wat eieren? Nadat de incubator was gearriveerd kon het afstellen beginnen. Bart moest met grote regelmaat in de kelder de temperatuur en de vochtigheid controleren, het schijnt nogal nou te komen. Ondertussen werd ik bestookt met allemaal kippenrassen: Amerauna’s, Ancona’s, Wyandotte, Faverolles etc. het zei mij allemaal niet veel tot dat de Barnevelder voorbij kwam. Die ken ik natuurlijk wel! Volgend jaar moeten die gefokt worden als Bart aan de eieren kan komen en uiteraard heeft ie daar zijn adresje al voor gevonden! Oké terug naar de eieren. We hebben nu blauwe eieren van de Ameracauna’s , chocolade kleurige eieren van de Marans, gewone bruine eieren van de Australorp en ook nog een allegaartje wat het ding moest natuurlijk vol. Bart checkt meerdere keren per dag of alles naar wens gaat en na 10 dagen heeft hij de eieren die niet goed zijn verwijderd. Hoe die dat weet? Met een grote zaklamp schijn je dan op het ei en als er dan iets aan het groeien is zie je allemaal adertjes in het ei. De ‘lege’ eieren worden verwijderd, gekookt en aan de kippen gevoerd…maar er ligt nog meer dan genoeg in. Volgende week moet het spektakel gaan beginnen dan moeten ze uitkomen en hebben we weer een projectje achter de rug. Wordt vervolgd. Ondertussen krijgen Fiji’s en Femke’s puppen allemaal een nieuw baasje en hopen we komend weekend Indy’s puppen te begroeten. Afgelopen zondag nog een lastig dagje in het leven van een fokker. Bart en ik hebben besloten om Arkin naar een familie te doen waar hij alle aandacht krijgt die hij verdient. Een moeilijke beslissing want het is een ontzettend lieve hond maar wij kunnen en willen hem alleen op Luna gebruiken. Nou kun je zeggen dan hou je hem toch gewoon? Maar wij denken dat het eerlijker is om hem ergens te plaatsen waar hij alle aandacht krijgt. Hij is op dit moment op een proef vakantie en ze vinden hem geweldig! Uiteraard! Volgende week gaan we een kijkje nemen en dan worden de knopen definitief door gehakt. Ow ja voor ik het vergeet ik ga deze week weer bij HR Block werken voor 3 weken. Ze hebben gebeld of ik ze nog een aantal dagen wil helpen en dat is natuurlijk wel een leuke bevestiging dat ik mijn werk goed heb gedaan! Of zouden de anderen niet kunnen/willen?

Maar eerst even terug naar de kippetjes. Ze leggen weer volop. Hoe het komt, geen idee. Misschien heeft de nieuwe haan (Roberto) zijn dames goed gemotiveerd. Blijkbaar moesten we inderdaad wat geduld hebben met die kippetjes. Maar stiekem denk ik dat ze het zonder haan maar niks vonden. Pas toen onze nieuwe haan zijn entree maakte, ging het weer goed met de eierproductie. Dus we zijn weer helemaal tevreden over onze legsters. Ik heb ze onlangs nog wel moeten redden. Er was een wasbeer in het kippenhok geslopen en die had het op onze kippen voorzien. Gelukkig zag ik de honden in ineens die kant opsprinten en ik wist meteen dat er iets aan de hand was. Daardoor was ik er op tijd bij en op een schrammetje hier en daar was de schade beperkt. We dachten dat de kippetjes vast weer van de leg af zouden zijn, maar niets is minder waar. Elke dag vier of vijf eitjes!
Ondertussen groeit ook de nieuwe kippengeneratie rap op. Over een maandje of anderhalf verwachten we daar de eerste eitjes van de kuikens die we een paar berichtjes terug nog lieten zien. Het zijn Columbian Rocks en Plymouth Rocks. Leuke grote raskippen. Er zit ook een Plymouth haan tussen.

Er komt nog meer aan. In de kelder zitten inmiddels wat kalkoenkuikens en een paar hulp-kippenkuikens. Volgens Brian moeten die erbij omdat die kalkoenkuikens te stom zijn om zelf eten en drinken te vinden. Dat advies hebben we maar ter harte genomen en een drietal zwarte legkippetjes besteld. In juli komen dan nog een zwik vleeskippen. Ondertussen is ook een broedmachine in bestelling. Ik heb besloten het kippengedeelte wat uit te breiden. Het lijkt me erg leuk om wat speciale rassen te fokken en misschien daar weer wat mee te handelen. Ik zie in onze handje contantje krantjes - de Marketeer en de Supershopper – dat deze beestjes vaak snel verkocht zijn, dus dat is misschien wel weer een grappig avontuur. Zodra het apparaat binnen is, zal ik het eens uitproberen. Volgend jaar wil ik dan een paar rassen gaan fokken. Ben er nog niet uit welke.

Verder vordert het buitenleven hier gestaag. We werken wat in de tuin, de groentetuin en ruimen de nodige puppypoepjes. De groentetuin begint er ook aardig bij te liggen. We zijn vanaf half mei gaan planten. Dat is voor hier aan de vroege kant. Ze zeggen hier doorgaans dat eind mei het moment is om te starten omdat dan de nachtvorst gegarandeerd uitblijft.  Maar het heeft goed uitgepakt, alles groeit en bloeit. We hebben talloze koolsoorten, aardappels, rode uien, tomaten, gele en rode paprika, talloze pepersoorten, bonen, peultjes, bietjes en ga maar door. Dat wordt smullen geblazen. Tenminste, als de beesten een beetje weg willen blijven. Simone zag een paar dagen geleden een Moose (eland) bij onze groentetuin rondwaren. Niet dat ie de groenten aan het eten was, maar toch geen geruststellende gedachte. Die moose houdt hier de gemoederen goed bezig. De buren praten steeds over wie hem waar gezien heeft. En dat er vermoedelijk ook een jong kalfje bij is. Dat maakt de situatie ook iets minder achteloos. Een moedermoose is in de regel veel gevaarlijker dan bijvoorbeeld een beer. Dus oppassen geblazen.

Met de honden gaat ook alles goed. De puppies groeien weer hard en genieten van hun speeltuintje buiten. We hebben ze een muskietenkiller cadeau gedaan. Er was hier de voorbije dagen een ware muggenplaag gaande. In het puppyhuisjes zaten echt duizenden muggen. Dat was echt niet leuk meer. Dus we kochten een trap die werkt met een uv-lamp. Vliegt de mug daartegenaan, dan wordt ie geëlektrocuteerd. Dan sta je daar en hoor je steeds wat knetteren en vervolgens een brandlucht. Kan het grinniken dan toch echt niet onderdrukken. Gelukkig is de muddenplaag al wat over zijn hoogtepunt heen en kunnen we goed buiten zijn. Het is de voorbije dagen steeds rond de dertig graden geweest. Ook vandaag nog. Hopelijk koelt het weer ietsje af. Want zo voor in de 20 graden voelt veel lekkerder.

Na het drama deze winter waarmee wij bijna al onze kippetjes verloren, is het een moeizaam verhaal geworden met ons gevogelte. We hebben 4 legkippetjes bijgekocht plus nog wat raskuikentjes. Ons enige overlevende kip had gezelschap van een haan gekregen. Dus het totaal kwam op 5 kippen. Die deden het aanvankelijk prima. Toen kwam er de klad in. Toen we van de week in de groentetuin aan het werk waren, betrapte ik de haan op het oppeuzelen van een ei. Geen verstandige zet van hem. Dus meneer maar even een paar nachten apart gezet. En prompt hadden we meer eieren. Laten we het bewijsstuk A noemen. Vervolgens moesten ook onze kuikens naar de schuur en die kwamen in het hok waar ook de haan zat. Dan kon ie zonder alleen te zijn leren hoe het leven was zonder eieren als voedsel. Maar meneer snapte het concept: smoel houden en je gedragen niet! Toen de haan vervolgens ronduit onaardig was voor de jonge kippetjes, was zijn lot bezegeld. Mede op advies van opa is hij op de menukaart beland.

Blijkbaar waren de legkippen ontstemd over het vonnis en zijn weer minder gaan leggen. Een kip (dat denken we tenminste) produceert zelfs continu eieren met zachte schalen. Al met al is er iets niet in de haak en ik weet niet wat. Wellicht is er nog een kip die graag eieren eet. Wellicht leggen ze minder om wat voor reden dan ook. Ik snap niet goed waarom, omdat vorig jaar een hele reut kippen onder exact dezelfde omstandigheden prima presteerden. En de eieren die we krijgen zijn tiptop in orde. Dus wat nu? De nieuwe generatie laat nog zeker drie maanden op zich wachten. Wie weet raad? Ik hoor graag wat het kan zijn. Simone heeft ondertussen op internet gevonden dat een kip dus blijkbaar zogenaamde windeieren legt. Nu weten we in elk geval wat er met het gezegde: dat zal hem geen windeieren leggen, wordt bedoeld. Is dit echter een tijdelijk probleem of van blijvende aard?

Verder gaat het hier prima. De puppen groeien dat het een lieve lust is. Het zijn prachtige nesten die we nu hebben. De puppies behoren tot de mooiste en zwaarste die we tot nu toe gefokt hebben. Daar zijn we zeer blij mee. Veel andere fokkers blijken ook geïnteresseerd in wat we doen en dat doet ons goed. Blijkbaar springt het nu al in het oog wat we hier aan het doen zijn, en dat terwijl we ons zelf eigenlijk nog als beginners zien. We houden de meeste fokkers ook af om precies die reden. Maar dat komt de komende jaren wel op zijn pootjes terecht. Onderstaand een foto van hoe het er hier momenteel uit ziet. Links de werpkist van Femke met haar 2 puppen en rechts Fiji’s tijdleijke onderkomen met 11 kleine bernertjes.

De groentetuin is ondertussen ook vergevorderd. We zijn veel en veel eerder dan vorig jaar. Dus we hopen op een goede oogst. Deze keer gaan we voor rode tomaten in juli/augustus in plaats van groene in oktober . Ach, wat maakt het ook uit. Die groene tomaten zijn uiteindelijk verwerkt in een rode salsa. Bovenal geldt: het buitenleven is weer begonnen en daar genieten we met volle teugen van. Na een lange, lange winter kun je echt hevig genieten van hoe alles steeds groener wordt. Vandaag hebben we een flink eind gewandeld onder meer door ons bos en achtertuin. We liepen langs een van mijn favoriete stekjes op ons land waar een serie populieren staan aan de rand van het open stuk op het achterste deel van ons land. Ik geniet daar altijd van omdat de wind de blaadjes prachtig doet wapperen. Het is alsof duizenden groene handjes naar je zwaaien. Een eind verder in het bos stonden er nog wat meer die nog groter waren. De wind kwam op en door het ritselen van al die blaadjes klonk het alsof we vlak langs een snel stromende beek liepen. Prachtig toch?

Dinsdag 29 april is Femke in rap tempo bevallen van 2 puppies. Onze kleine hyperactieve meid blijkt een goed moedertje te zijn. De 2 puppen hebben een wereldleven aangezien er melk genoeg is, wat ze ook is aan te zien aangezien ze groeien als kool. Na deze redelijk relaxte bevalling - het was vooral spannend of ze het moeilijk zou krijgen met maar 2 puppen - gingen we een X ray maken van Fiji om te zien hoeveel puppies zij zou krijgen. Onderweg zaten Bart en ik te gokken 6 of 7 want ze was toch wel erg dik. De foto werd genomen en we keken samen met de dierenarts naar het resultaat….Wat een bende daar van binnen. Na vele malen geteld te hebben, kwamen we op tenminste 9 en wellicht 10!
Nadat Fiji ons in de nacht van 5 op 6 mei had wakker gehouden (met name Bart) met iets dat leek op een bevalling die ging beginnen, lag ze op 6 mei s’ochtends gewoon heerlijk te slapen. Ik stond op het punt om s’middags boodschappen te gaan doen aangezien honden in de regel s’nachts bevallen toen Bart mij terug riep. Ik kon maar beter thuis blijven want mevrouw haar water was gebroken. De eerste 9 puppen had ze in 6 uur tijd, speedy gonzales! Dus toch 9…..maar Bart had Fiji haar buik nog even gevoeld en zei vrolijk: “ik denk dat het nog niet gedaan is, volgens mij voel ik zowel links als rechts nog wat!” Een klein uur later komt pup nummer 10 ter wereld en toen was het wachten op wellicht nummer 11. Nummer 11 heeft het helaas niet overleefd en is waarschijnlijk net voor die geboren werd overleden. Hij moest blijkbaar van ver komen en de reis was net te lang voor hem. Dus toch 11 puppen! Fiji ging er maar eens lekker voor liggen en was toch wel moe van de verrichtte arbeid. Contact gehad met de dierenarts omdat we tussen alle puppen door 2 placenta’s hadden gemist. Het advies van de dierenarts was om haar iets te geven om de baarmoeder op te schonen en ze feliciteerde ons met 10 levende puppen! Een uur na dit telefoontje bracht Fiji echter pup nummer 12 levend ter wereld. De teller stond nu toch echt stil en met 11 levend geboren puppies mag Fiji zich met recht de koningin van Mount Magic noemen! Ow ja, het zijn 7 meisjes en 4 jongens! Wel jammer dat ze hier geen beschuiten kennen en muisjes anders kon ik de dierenarts en al haar assistenten morgen wat brengen voor al hun hulp, ze kunnen alleen niet zo goed tellen .

De komende 8 weken loopt hier dus weer klein grut rond en daarna verwachten we van Indy nog een nestje. Indy is zo vriendelijk geweest om even te wachten maar die is de afgelopen 5 dagen ook bij haar lover op bezoek geweest.

Een week geleden lag er nog sneeuw, en niet zo’n klein beetje ook! De eerste 2 dagen van 25 graden + zaten we ook ons deck met om ons heen in de tuin op veel plaatsen nog sneeuw. De honden vonden het prima. Van boven een zonnetje van onderen de koele sneeuw. Arkin heeft het tot en met eergisteren vol gehouden om achter ons deck op het laatste restje sneeuw te gaan liggen. Sinds gisteren is dan toch echt alle sneeuw letterlijk als sneeuw in de zon verdwenen. Op de parkeerplaatsen stroomden beekjes naar de putten. Op deze plaatsen wordt al de sneeuw van het dorp gedumpt hetgeen inhoudt dat daar tot en met vorige week echt bergen van sneeuw lagen. Heeft toch een week geduurd voordat dat allemaal weggesmolten was.

Ondertussen groeien onze kuikens hard door en houd ik ze nog steeds elke dag even vast, voorlopig durf ik het althans nog… Ze zijn van de kelder naar de garage verhuist en hebben een groter hok gekregen. De vijvers zijn ook al weer klaar. Nieuw pompje er in en de waterval loopt weer. We kregen er nog wat leuke opzetstukken bij zodat onze 2 sproeiers nu de vorm van een bloem en een heuse fontein hebben.  Ook ongelofelijk dat de vissen en kikkers in de grootste vijver 5 maanden vorst en sneeuw hebben overleefd. Moet wel toegeven dat we hulp hadden van een of andere verwarmde ring die de hele winter gepoogd heeft een gaatje open te houden. Er zijn zelfs baby visjes waar genomen dus dat zit wel goed.

Volgend project wordt de groentetuin. Het ziet er naar uit dat we toch redelijk vroeg de grond in kunnen dit jaar. De temperatuur gaat wel weer iets terug de komende week, naar de normale gemiddelde temperatuur van 14 graden maar wel zonnig. We hebben al het een en ander voorgezaaid en zoals ik Ria beloofd hebt dit keer geen worteltjes! Binnenkort dus de grond omwoelen en beginnen met zaaien.

Eerst moet er echter een 2e werpkist worden gebouwd aangezien Femke deze week moet bevallen en Fiji 10 dagen later. Op femke’s X-ray waren maar2 puppen te zien dus ben benieuwd of ze die 2 er uit weet te krijgen. Ondertussen zitten we ook achter een dekreu aan voor Indy aangezien ook zij loops is geworden. Ik moet de komende dagen elke dag werken aangezien het bijna einde belastingseizoen is hetgeen betekent dat we allemaal elke dag zijn ingeroosterd. Elke dag betekent in Canada ook in het weekend dus tot de 30e runt Bart het huishouden!!

Cees arriveerde woensdagnacht op Dorion Road, hij had een fantastisch vliegschema uitgezocht. In Saskatchewan mag de sneeuw dan al weg zijn, hier heeft hij nog het een en ander kunnen aanschouwen. Donderdag en vrijdag dus druk in de weer geweest met emigratieverhaal.nl. Onze eettafel was tijdelijk omgetoverd tot een kantoor. In het weekend moest ik met Arkin naar de show. Hij mocht voor het eerst opdraven in de showring. Vrijdag werd hij in bad gedaan en met een grote stofzuiger droog geblazen. Ik geloof niet dat hij dat zo geweldig vond Iedereen vindt de honden er hier mooier uitzien na een wasbeurt, nou ik niet. De vacht wordt veel pluiziger maar ja we gaan naar de show in Canada dus moeten we er maar aan geloven. Hij deed het super en het was leuk om te zien dat hij en Kim (degene die hem voorbracht) een mooie combi vormden. De eerste stappen naar een Canadees kampioenschap zijn hopelijk gezet. Bart en Cees hebben zich in het weekend vermaakt met het koken van Maple Syrup bij Ken en Carrie. Vergeleken met vorig jaar was het een heerlijk zonnig weekend dus de mannen hebben zich wel vermaakt. Maandag en dinsdag weer druk bezig geweest met de website en onder andere de bookshop er op geplaatst. Cees vertrok woensdagochtend weer naar het vliegveld. Bart bracht hem om 5.15 weg zoals ik al zei fijn vliegschema! Het was een waardevolle week en het was erg leuk om Cees in het echt te ontmoeten na alle mail, skype en telefoon conversaties van het afgelopen halfjaar. Nogmaals bedankt Cees!
Woensdag kregen we onze nieuwe kippen. Nieuwe kippen? Ja onze hele veestapel is verdwenen na een bezoek van een Fisher (lijkt op een wezel maar dan 3 keer groter). De buurman is al op bezoek geweest aangezien ze het beest graag willen dood schieten. Ze noemen dit dier hier ook wel een landhaai, geen lieverdje dus. We nemen wat voorzorg maatregelen en zullen de honden weer in de schuur laten slapen zodat dit roofdieren afschrikt. Woensdag heeft Bart dus 4 nieuwe legkippen opgehaald en deze bij onze enige kip die de aanval had overleefd gezet. Hij had de eenzame kip vorige week al blij gemaakt met een nieuwe jonge haan. Met de 4 nieuwe kippen bracht Bart ook 11 kuikens mee. 5 gele kuikens moeten Columbian White Rocks worden en de 6 zwarte kuikens zijn Plymouth Rocks. Ze groeien op in onze basement en gaan over een paar weken naar de schuur.
Onderstaand de kuikens en daaronder hoe ze er uit moeten zien als ze groot zijn. Voorlopig durf ik ze nog vast te houden en dat ga ik elke dag proberen zodat ik met ze mee kan groeien en wellicht straks een volwassen kip durf vast te houden!
Laatste nieuws over de hondjes: Femke is zwanger maar waarschijnlijk een klein nestje en Fiji begint langzaamaan uit te dijen dus dat ziet er prima uit. Indy zit voorlopig nog in de wachtkamer.

De grote schoonmaak ook net achter de rug. Ik had wel weer een prima excuus aangezien we een gast hebben deze dagen. Cees is voor een weekje over uit Saskatchewan. Voor de niet Canada kenners dit is een van de zogeheten prairie provincies waar in de winter temperaturen van -40 geen uitzondering zijn. In Saskatchewan is echter de sneeuw al verdwenen, hebben wij toch mooi iets voor hem bewaard . Cees moest eerst dik 6 uur rijden naar het vliegveld van Winnipeg om vervolgens in een kleine 2 uur naar Toronto te vliegen. ‘Even’ op bezoek in een andere provincie. Op de kaart wonen wij vlakbij Toronto en Cees ten zuiden van Saskatoon.

Wat komt Cees hier eigenlijk doen? Nou als het goed is staan de komende dagen in het teken van http://www.emigratieverhaal.nl. Cees is degene die verantwoordelijk is voor onder andere het technische opzetten van de site. Of zoals zo mooi in het colofon staat: webdesign. Hij is hier om ons zijn kennis van Joomla over te brengen zodat Bart en ik ook meer zelf kunnen doen. We plaatsen ondertussen alles wel zelf maar moeten nu ook maar eens leren hoe je dingen aan de ‘achterkant’ moet wijzigen, uitbreiden etc. Vooralsnog zit ik hier een log te typen voor ons weblog en staat de koffie klaar maar liggen de heren nog in bed……..
Ik ben de hele week vrij van mijn werk bij HR Block en dat is best lekker want ondanks dat het maar voor 3 maanden is is elke dag werken best wel veel. We zijn nl 7 dagen in de week open en ik werk ook nog een groot deel in onze box in de Walmart. Dat betekent werken van 10.00 tot 20.00 lange dagen in je eentje. Eind April is het over en kan het gewone leventje weer beginnen. Nu het zonnetje weer schijnt kriebelt ook het opnieuw inrichten van de groentetuin. Met name zorgen dat de groenten die het vorig jaar niet deden het dit jaar wel gaan doen. Veronique heb ik deze week al ingeschakeld voor het opsturen van wat zaadjes waar ik hier niet aan kan komen. Die zullen binnenkort wel arriveren. Bedankt Niekie! Deze week ga ik dus het een en ander voorzaaien want op de plek waar straks de groentetuin moet komen ligt voorlopig nog een witte deken. Hopelijk kunnen we in Mei het een en ander in de grond zetten. Dan zijn we nog 2 maanden eerder dan vorig jaar, het begint ergens op te lijken. Dit weekend gaat als alles goed gaat Arkin voor het eerst zijn kunsten vertonen in de showring. Als alles goed gaat want meneer besloot eergisteren om te ontsnappen en in de diepe sneeuw naar de buren te lopen met als gevolg dat hij wat aan het manken was. De dames Femke en Fiji gedragen zich heel zwanger maar voorlopig is er nog niets te zien, we wachten vol spanning af.

Nederland was heftig. Niet dat ik als verwilderde emigrant ga klagen over hoe druk Nederland toch is en dat ik het niet meer aankan. Ik heb me dit drukke schema zelf aan gedaan. Ik werd opgehaald door Gijs van Schiphol en na een paar uur in Budel vertrokken we naar Koekelare (Vlakbij Oostende) waar Fiji gedekt moest worden. Pap was erg blij met zijn chauffeurstaak, terwijl ik af en toe naast hem een dutje deed.

De volgende dag had ik een afspraak in Gent voor Emigratieverhaal.nl. Gijs moest ook in Gent zijn en die dag had hij zijn chauffeurspet weer op. We gingen ook weer naar kennel ’t Stokerijbos waar de hond Camiel onze Fiji weer voor zijn rekening nam. Die avond bleef ik bij Maria en Andre van kennel de Klaverhoeve en we gingen lekker uit eten. De volgende dag stond weer een retourtje dekreu op het program. Die vrijdagavond zijn we met de familie gaan eten en zaterdagavond ben ik met Peter een biertje gaan pakken in Eindhoven.

Het weekend en maandag stonden in het teken van talloze afspraken voor Emigratieverhaal.nl. Ik heb enorm veel enthousiaste reacties gekregen en veel potentiële adverteerders gesproken. De toekomst ziet er hoopvol uit. Bergen werk, maar ik zie zoveel perspectief dat we de komende maanden vol energie verder gaan met het uitbouwen van het platform. Eind deze week is de eerste aanzet van de Zweden-pagina zichtbaar. Hoewel de Zweedse standhouders op de emigratiebeurs me af en toe lichte depressies bezorgden – een nieuwbakken verkoper moet leren met afwijzing om te gaan - zie ik hier heel veelmogelijkheden voor.

Begin april komt Cees Brouwer langs hier in ons huisje in de bossen. Hij is de technische man achter Emigratieverhaal.nl en gaat ons alle ins en outs van het systeem leren. Zien we erg naar uit. Na een half jaar druk mailen,bellen en chatten gaan we elkaar dan eindelijk eens zien. Toch grappig dat je in dit digitale tijdperk van emigreren een zakenpartner hebt die je nog nooit ontmoet hebt.

Nu zitten we vooral glimlachend te kijken naar de weersvoorspellingen. Ze zien er erg rooskleurig uit. Het dooit al drie dagen flink en na een paar dagen vorst dit weekend, gaat de lente dan echt beginnen. Nu sta ik dagelijks de garage leeg te scheppen. Door de ijsdrempel voor de garage stroomt de helft van het smeltwater van het dak de oprit op en de andere helft de garage in. Blijkbaar hoort dit hoosklusje bij het begin van einde van de winter. Ik neem het maar voor lief.

Bart vertrok dinsdag naar Nederland samen met Fiji. Fiji heeft 3 dagen op rij een hele mooie reu ontmoet: Camiel van het Stokerybos. Hopelijk komen daar begin mei mooie puppies van. Fiji heeft de meeste tijd doorgebracht bij haar oude baasjes Andre en Maria van de Kalverhoeve.

Bart moest namelijk tussen alle dekkingen en etentjes door ook nog werken voor emigratieverhaal.nl. In het weekend had hij tal van afspraken op de emigratiebeurs en wat ik er van begrepen heb is het allemaal naar wens verloopt. Maar hier mag hij zelf verslag van doen . Gedurende de week heb ik regelmatig van pet verwisseld geprobeerd zo goed en kwaad als het ging emigratieverhaal bij te houden en de website van de hondjes tussen het werken bij HR Block door met als gevolg dat deze website er een beetje bij ingeschoten is. Donderdag kan ik Bart en Fiji weer ophalen in Toronto. Zoals gebruikelijk als Bart naar Nederland vertrekt krijg ik gelijk de volgende dag 40 cm sneeuw voor mijn kiezen. Snowblower van stal, skibroek aan, muts op en blazen maar. Zonnetje er bij dus ik sta met zonnebril op al dat witte poeder weg te blazen. Daarna nog wat paadjes maken voor de honden in de achtertuin. Met de snowblower is dat zo gepiept en vervolgens lekker met de honden rollebollen in de sneeuw. Wie doet me wat! Sneeuw is onder controle, zon schijnt, leve de winter! Donderdagavond worden de weersvoorspellingen op tv wat heftiger: snowstorm warning, snowdump of 50 cm! Hmmm nu hebben ze het met regelmaat fout maar voorspellen dat er sneeuw komt kunnen ze toch wel. Zaterdagochtend ben ik nog blij dat ze het (toch) fout hadden want er is (nog) geen sneeuwvlokje gevallen. In de middag ga ik naar mijn werk en als ik 4 uur later buiten kom ligt er al 20 cm van dat witte spul op me te wachten. Al rijdend naar het noorden (klinkt ver maar is maar 15 minuten) wordt het erger en erger. De oprit is compleet weg en de harde wind heeft er voor gezorgd dat de auto moet ploegen door tenminste 40 cm (en dat in een paar uur tijd). Leuke uitdaging is nog wel de enorme berg sneeuw voor de ingang veroorzaakt door een vroege sneeuwschuiver die langs kwam. Auto recht er voor gezet, 4 wheel drive aan en rijden maar. Auto is veilig thuis maar wanneer ik deze lading sneeuw nu moet gaan wegblazen? Door de wind (storm) is er geen beginnen aan plus er moeten twee nieuwe bouten in de snowblower en dat was buurman 1 niet gelukt. Dus buurman Scottie maar gebeld en gevraagd of hij ergens gedurende de zondag mijn oprit wil doen (dit is zijn werk dus hij heeft het juiste materiaal voor in een storm). Zaterdagavond toch nog maar even bij de buurvrouw een wijntje gaan drinken. Auto weer van stal en door een nog grotere berg gereden aan het begin van onze oprit. Was wel cool, de berg was ondertussen door de sneeuwschuivers tot een hoogte van 4 foot (1.20 meter) gekomen. Eitje voor de auto en zo de weg vrij gemaakt voor de terugweg. Zondag heb ik weer een prachtige lege oprit dankzij Scottie maar al mijn werk in de achtertuin is hopeloos te niet gedaan. Op sommige plekken is er een muur van 1,5 meter! Daar is alleen geen beginnen aan dus daar wacht ik maar even mee tot Bart thuis komt.